ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ "Τέχνες και Πολιτισμός"

ΔIA-ΜΑΡΤΥΡΙΑ παγκόσμια ημέρα ποίησης

2012-03-14T00:15:00.006+02:00

παγκόσμια ημέρα ποίησης

ΔIA-ΜΑΡΤΥΡΙΑ
παγκόσμια ημέρα ποίησης
21 Μαρτίου 2012
όχι άλλη μια διαμαρτυρία,
αλλά
μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία

Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως
Αν όχι τώρα πότε;

Επειδή μοιάζει ο χειμώνας να θέλει να εγκατασταθεί μόνιμα στις ζωές μας, αποτρέποντας τον ερχομό της άνοιξης.
Επειδή η απειλή μιας Έρημης Χώρας, γίνεται όλο και πιο πραγματική ως προοπτική μέλλοντος για τον τόπο μας.
Επειδή έχουμε κάθε λόγο να αμφιβάλλουμε αν η ποίηση μπορεί να γιορτάζει τη μέρα της, ακίνδυνα και αθώα, όταν γύρω μας καταρρέουν το δίκαιο, η πνευματική μας υπόσταση, η χώρα μας η ίδια. Θελήσαμε να συναντήσουμε εμείς την ποίηση και την άνοιξη, στους δρόμους της Αθήνας, να αναζητήσουμε στην αμηχανία, στον θυμό και στην απόγνωση που έχουν πια τα βλέμματα των συμπολιτών μας, την ελπίδα της Αντίστασης...
Ο Κύκλος Ποιητών, τα περιοδικά Poetix και Ποιητικά, οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και η αλυσίδα πολιτισμού IANOS καλούν ποιητές, συγγραφείς, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, εκδότες αλλά και κάθε πολίτη σε συν οδοιπορία / δια-μαρτυρία, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με όπλο την Ποίηση ενάντια στην Κρίση.

Σας καλούμε όλες και όλους, σε μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία: στις 21 Μαρτίου συνθήματά μας ας γίνουν τα ποιήματα, αναφορά μας οι Ποιητές μας, πλακάτ μας οι στίχοι που μπορούν να γεννήσουν έναν άλλο στοχασμό, ένα άλλο μέλλον μέσα από το παρόν και το παρελθόν μας.

Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια…

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
Με την Ποίηση ενάντια στην Κρίση
Προσυγκέντρωση στις 12 το μεσημέρι μπροστά από το βιβλιοπωλείο Ιανός
Συν οδοιπορία προς το Σύνταγμα

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:

(Ο Κατάλογος των Συμμετοχών θα ανανεώνεται καθημερινά

με νέες υπογραφές φορέων)

Βιβλιοθήκη του Ναυτίλου
Βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν
Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου
Εκδόσεις Αίσωπος
Εκδόσεις Αιώρα
Εκδόσεις Αλλότροπο
Εκδόσεις Απόπειρα
Εκδόσεις Αρμός
Εκδόσεις Αστάρτη
Εκδόσεις Βήτα
Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Εκδόσεις Γκοβόστη
Εκδόσεις Gutenberg
Εκδόσεις Διάπλαση
Εκδόσεις Διάττων
Εκδόσεις Δίαυλος
Εκδόσεις Διήγηση
Εκδόσεις Δόμος
Εκδόσεις Δρόμων
Εκδόσεις Ελφίλ
Εκδόσεις Ενάλιος
Εκδόσεις Ερίννη
Εκδόσεις Εριφύλλη
Εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος
Εκδόσεις Ζήτρος
Εκδόσεις Ιδεόγραμμα
Εκδόσεις Ίδμων
Εκδόσεις Ίκαρος
Εκδόσεις Ιωλκός
Εκδόσεις Καρδαμίτσα
Εκδόσεις Καστανιώτη
Εκδόσεις Κέδρος
Εκδόσεις Κοάν
Εκδόσεις Μαΐστρος
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος
Εκδόσεις Ν & Σ Μπατσιούλας
Εκδόσεις Νάρκισσος
Εκδόσεις Νεφέλη
Εκδόσεις Όπερα
Εκδόσεις Δ. Παπαδήμας
Εκδόσεις Παπαζήσης
Εκδόσεις Παρουσία
Εκδόσεις Πατάκη
Εκδόσεις Περίπλους
Εκδόσεις Σμίλη
Εκδόσεις Σοκόλη
Εκδόσεις Ταξιδευτής
Εκδόσεις Τετράγωνο
Εκδόσεις Το Ροδακιό
Εκδόσεις Τυπωθήτω
Εκδόσεις Φιλιππότης
Εκδόσεις Χαραμάδα
Εκδόσεις Χρονικό
Εκδόσεις Ψυχογιός
Εκδόσεις Ωκεανός
Ελληνικό Ίδρυμα Ποίησης
Εταιρεία Συγγραφέων
Ηλεκτρονικό περιοδικό Ίδρυμα Ποίησης
Ηλεκτρονικό περιοδικό Παγκόσμια Κοινωνία Ειρήνης
Ηλεκτρονικό περιοδικό poeticanet.gr
Ηλεκτρονικό περιοδικό (.poema..)
«Κάθε Σάββατο στην Αθήνα»
Κοινωνία των (δε)κάτων
Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης
Περιοδικό (δε)κατα
Περιοδικό Εμβόλιμον
Περιοδικό και Εκδόσεις Μανδραγόρας
Περιοδικό και Εκδόσεις Οδός Πανός
Περιοδικό και Εκδόσεις Οροπέδιο
Περιοδικό και Εκδόσεις Πλανόδιον
Περιοδικό και Εκδόσεις Φαρφουλάς
Περιοδικό Κουκούτσι
Περιοδικό Νέο Eπίπεδο
Περιοδικό Πανδώρα
Περιοδικό Πολίτες
Roseta Books
Σπουδαστές της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ)
Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών
Σύνθεσις, χώρος Πολιτισμού και Έρευνας
Τροφώνιο Ωδείο

100 Thousand Poets for Change, USA
City Lights Bookstore, San Francisco
High Falls Design, New York
Festival Internacional de Poesía de Medellín, Colombia
Modern Greek Studies Program, San Francisco State University
Prague Writers' Festival
San Francisco International Poetry Festival
Sha‛r Festival for Hebrew and Arabic Poetry, Israel
The Nikos Kazantzakis Chair at San Francisco State University, San Francisco
The Revolutionary Poets Brigade, San Francisco
World Poetry Movement

ΜΑΡΤΙΟΣ 2012 – Μήνας εκδηλώσεων στη Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς

2012-03-13T23:43:00.002+02:00

"Ένας προφήτης, μα τι προφήτης"' προβολή ταινίας απο την Κινηματογραφική Λέσχη Λιβαδειάς

2012-03-13T12:22:00.001+02:00

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΛΕΣΧΗ

ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΘΕΑΤΡΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ (ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ 5)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ16 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 9.Ο0 ΜΜ.

ΠΡΟΒΟΛΗΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΕΝΑΣΠΡΟΦΗΤΗΣ, ΜΑ ΤΙ ΠΡΟΦΗΤΗΣ

ΤΩΝMONTYPYTHONS

Γυρισμένη το 1979, η ταινία θα μιλήσειγια έναν συμπατριώτη του Χριστού. ΟBrian Cohen είναι ένας Εβραίος που έχει τηνατυχία να γεννηθεί την ίδια μέρα με τονΧριστό. Στην διάρκεια της ζωής του ταμπερδέματα που προκύπτουν από αυτήντην παράξενη σύμπτωση δεν θα τον αφήσουννα ησυχάσει.

Ηομάδα των “MontyPythons” επιχειρεί να δει με μια ανατρεπτικήματιά τα γεγονότα που αποτέλεσαν τηβάση του χριστιανισμού.

Κεντρικό θέμα της ταινίας είναι ηδιακωμώδηση της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας,της τάσης των ανθρώπων να μπερδεύουντο μέσο με το σκοπό και τελικά τηςεκμετάλλευσης της ανάγκης των ανθρώπωννα ανήκουν σε ένα σύνολο. Είτε αυτό τοσύνολο είναι μια πολιτική οργάνωση είτεμια θρησκεία, στην ταινία διαπιστώνουμεμια κοινή οπτική.

Συνάντηση με τη συγγραφέα Μαρία Παπαγιάννη

2012-03-13T01:44:00.003+02:00

1^Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟΛΙΒΑΔΕΙΑΣ– ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

ΗΔημόσιαΚεντρική Βιβλιοθήκη Λεβαδείαςκαι το 1^οΓυμνάσιοΛιβαδειάςοργανώνουν συνάντηση των μαθητών τουσχολείου με τη συγγραφέα παιδικών καινεανικών βιβλίων ΜαρίαΠαπαγιάννη.

Ησυνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη15 Μαρτίου 2012 στις 11πμ.στο χώρο του σχολείου.

Οιμαθητές θα συζητήσουν με τη συγγραφέαθέματα που αφορούν στους νέους με αφορμήτο βιβλίο της «Τοδέντρο το μονάχο».

Μαρία Παπαγιάννη

ΗΜαρίαΠαπαγιάννηγεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε ελληνικήφιλολογία και στη συνέχεια δούλεψε ωςδημοσιογράφος σε ραδιόφωνο, τηλεόραση,εφημερίδες και περιοδικά. Συνεργάστηκεμε την Ορχήστρα των Χρωμάτων ως υπεύθυνηΓραφείου Τύπου. Τα τελευταία χρόνιαγράφει ιστορίες για παιδιά και μεταφράζειπαιδική λογοτεχνία. Το μυθιστόρημά τηςμε τίτλο «Ως διά μαγείας» τιμήθηκε μετο Βραβείο του Κύκλου του ΕλληνικούΠαιδικού Βιβλίου και με το ΒραβείοΛογοτεχνικού Παιδικού Βιβλίου τουπεριοδικού Διαβάζω.Το βιβλίο της «Τοδέντρο το μονάχο»τιμήθηκε με το βραβείο του περιοδικούΔΙΑΒΑΖΩ και με το Κρατικό ΒραβείοΕφηβικού-ΝεανικούΛογοτεχνικού Βιβλίου.

Άλλαέργα της:

Μιαπεριπέτεια για το Ρωμαίο

Ηκλέφτρα των ονείρων

Βιβλιοφάγοςκατά... λάθος!

Επιστροφήστο σχολείο

Ογύρος του κόσμου με το ποδήλατο

Στονπίνακα!

Πρώτος

"Έκθεση των βραβευμένων φωτογραφιών του 3ου διαγωνισμού «Ειρήνη είναι….» στη Λιβαδειά"

2012-03-11T16:57:00.001+02:00

Από τις 14 έως τις 20 Μαρτίου 2012 η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς ανοίγει τις πόρτες της στο κοινό της Λιβαδειάς με Έκθεση Φωτογραφίας με τίτλο «Ειρήνη είναι….».

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τετάρτη 14/03/2012 και ώρα 19.00

Ώρες λειτουργίας έκθεσης καθημερινά: 18.30 - 21.00
Στην έκθεση παρουσιάζονται οι 40 φωτογραφίες που διακρίθηκαν, στο Διεθνή διαγωνισμό φωτογραφίας «Ειρήνη Είναι» 2011.
Ο Διαγωνισμός “Ειρήνη είναι…» διοργανώθηκε από τη Μη Κυβερνητική, Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση με την επωνυμία «Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία» για τρίτη συνεχή χρονιά και έγινε διεθνής. Το φετινό θέμα ήταν η «Ανθρώπινη Πολυμορφία», όπως αυτή εκφράζεται σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Σε χώρους εργασίας, διασκέδασης, εκπαίδευσης, δρόμους και γειτονιές, στον αθλητισμό, στο περιβάλλον, οπουδήποτε είναι εμφανής η δύναμη της ανθρώπινης πολυμορφίας μέσα από την ανθρώπινη παρουσία.
Τα ονόματα ανά κατηγορία και με αλφαβητική σειρά που συμμετέχουν στην έκθεση είναι τα εξής: ΕΓΧΡΩΜΕΣ
Σπύρος Ζερβουδάκης, Χανιά
Ρένα Ηλιάδου, Κιλκίς
Αλεξανδρος Κατσής, Αθήνα
Μερόπη Μήτρου, Θεσσαλονίκη
Στυλιανός Παπαρδέλας, Ηράκλειο Κρήτης
Μιχάλης Παππάς, Πειραιάς (2 φωτογραφίες)
Ηλίας Σεφερίδης, Θεσσαλονίκη
Σταύρος Σταματίου, Περαία - Θεσ/νίκη
Ιωάννης Στρατουδάκης, Βόλος
Α/Μ
Σωτήρης Γιαννάκης, Καβάλα
Σωτήρης Δημόπουλος, Αθήνα
Γιώργος Δογάνης, Καλαμάτα
Σπύρος Ζερβουδάκης, Χανιά
Γεώργιος Κορακιανίτης, Αθήνα
Μαριάννα Μπολλάνο, Αθήνα
Ιωάννης Στρατουδάκης, Βόλος
Νικόλας Χαρχαλάκης, Σκιάθος
Ιωάννης Χατζηγεωργίου, Ηλιούπολη (2 φωτογραφίες)
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΜΕΝΕΣ
Πέτρος Βαζακόπουλος, Αθήνα (2 φωτογραφίες)
Σάκης Δαζάνης, Κοζάνη
Ελευθερία Ευθυμιάτου, Αθήνα
Μαρία Καππάτου, Αθήνα
Φωτούλα Κώτσια, Ιωάννινα
Δημήτρης Μαριόλης, Ερμούπολη
Απόστολος Σπανός, Θεσσαλονίκη
Νικόλαος Φωτόπουλος, Λαμία
Ουρανία Χαμηλάκη, Πειραιάς
ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ
Γιάννης Κουράσης, Αθήνα
Τζούλια Κρόι, Ωρωπός
Βάσω Αναργύρου, Φιλιατρά.
Μαρία Μαμάη, Αθήνα
Χαράλαμπος Νινιός, Αθήνα
Δήμος Παπαδημητρίου, Καβάλα
Χριστίνα Παπαδοπούλου, Αφίδναι Αττικής
Μάγια Ραντίνοβιτς, Ηράκλειο
Δήμητρα Σεφερίδη, Θεσσαλονίκη
Ιάσονας Σπήλιος, Λιβαδειά

Είσοδος ελεύθερη διοργάνωση :Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς, Μ.Κ.Ο «Κόσμος Χωρίς Πολέμους και Βία» περισσότερα http://fotolesxilivadias.blogspot.com/

Μανώλης Αναγνωστάκης... ο ποιητής της σπαραχτικής σιωπής και της άγρυπνης συνείδησης

2012-03-09T12:00:00.003+02:00

9 Μαρτίου 1925 γεννήθηκε ο Μανώλης Αναγνωστάκης

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος...

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους

Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
(κι αὐτοὶ γυρίζουν πίσω μιὰ μέρα χωρὶς στὸ μυαλὸ μία ρυτίδα
βρίσκουνε τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στὰ μικρομάγαζα καὶ στὰ καφενεῖα τῆς συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωὶ τὴν ἐποποιία τῆς καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα γιὰ τοὺς ἄλλους ἢ γιατὶ ἔτσι νικοῦμε τὴ ζωὴ
Ἢ γιατὶ ἔτσι φτύνουμε ἕνα-ἕνα τὰ τιποτένια ὁμοιώματα
Καὶ μία στιγμὴ στὸ στεγνωμένο νοῦ τους περνᾷ μίαν ἡλιαχτίδα
Κάτι σὰ μιὰ θαμπὴ ἀνάμνηση μιᾶς ζωικῆς προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες ποὺ δὲν ἔχεις πιὰ τί νὰ λογαριάσεις
Συμβάντα ἐρωτικὰ καὶ χρηματιστηριακὲς ἐπιχειρήσεις
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου
Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα
Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις
Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη.
Μὰ ποιὸς θὰ ῾ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;

Το ναυάγιο

Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα
Ύστερα απ' το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
Το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά
(Πού πήγαν οι άλλες βάρκες; ποιοι γλιτώσαν;)
Εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα
Ένα νησί ερημικό όπως στα βιβλία
Εκεί θα χτίσουμε τα σπίτια μας
Γύρω-γύρω απ' τη μεγάλη πλατεία
Και στη μέση μια εκκλησιά
Θα κρεμάσουμε μέσα τη φωτογραφία
Του καπετάνιου μας που χάθηκε - ψηλά-ψηλά -
Λίγο πιο χαμηλά του δεύτερου, πιο χαμηλά του τρίτου
Θ' αλλάξουμε τις γυναίκες μας και θα κάνουμε πολλά παιδιά
Κι ύστερα θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι
Καινούριο, ολοκαίνουριο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα

Θα 'χουμε γεράσει μα θα μας γνωρίσουνε.

Μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε μ' εμάς.

Από τη συλλογή Η συνέχεια 3 (1962)

Η ζωή και το έργο του
Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005).
Γεννήθηκε το 1925 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ιατρική στό Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εϊδικεύθηκε ώς ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Aσκεί από τότε το επάγγελμα του ακτινολόγου στή Θεσσαλονίκη και από τα τέλη του 1978 στην Αθήνα.
Έμεινε φυλακή στό διάστημα 1948-1951, καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο (1949), για πολιτική δράση στό φοιτητικό κίνημα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Εμφανίστηκε στα Ελληνικά Γράμματα στό περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα» (Σεπτ. 1942) και στό φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (Θεσσαλονίκη, όργανο του εκπολιτιστικού ομίλου Πανεπιστημίου), 20 Μαρτίου 1944.
Εξέδωσε:
Ποιητικές συλλογές: Εποχές, Θεσσαλονίκη 1945. Εποχές 2, Θεσσαλονίκη 1948, Εποχές 3, Θεσσαλονίκη 1951. Η συνέχεια, 1954. Τα ποιήματα (1941-1956), 1956 (συγκεντρωτική έκδοση, μαζί με τις «Παρενθέσεις» και τη «Συνέχεια 2»). Η Συνέχεια 3, Θεσσαλονίκη 1962. Ο Στόχος, 1970. Τα ποιήματα (1941-1971), 1977.
Πεζά: Το περιθώριο, 1979.
Μελέτες: Υπέρ και Κατά, 1965. Αντιδογματικά, 1975.
Συνεργάστηκε με ποιήματα και κριτικά σημειώματα στα περ. «Πειραϊκά Γράμματα», «Φοιτητής» (Θεσσαλονίκη, 1945), «Φιλολογικά Χρονικά», «Ελεύθερα Γράμματα», « Τα Νέα Ελληνικά», «Επιθεώρηση Τέχνης», «Κριτική» (Θεσσαλονίκη) ως εκδότης - διευθυντής, «Εποχές», «Διάλογος» (Θεσσαλονίκη) κτλ. και στην εφ. «Αυγή».
Μετέφρασε: Δύο ωδές του Φ. Γκ. Λόρκα (σε συνεργασία με τον Κλείτο Κύρου), 1948.
Ποιήματα του μεταφράστηκαν στα: Γαλλικά, Γερμανικά, Αγ γλικά, Ιταλικά.
Υπήρξε αρχισυντάκτης στό φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (Θεσσαλονίκη, από το τεύχος 1, 15.2.1944 έως το τεύχος 11-12, 1 και 15.10.1944. Στά τεύχη ^Οκτωβρίου 1944 και Νοεμβρίου 1944 αναφέρονται: Διευθυντής Θαν. Φωτιάδης, αρχισυντάκτης Μανόλης Αναγνωστάκης) και εκδότης του περ. «Κριτική», (Θεσσαλονίκη, 1959-1961). Υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας «Δεκαοκτώ Κείμενα» (1970), «Νέα Κείμενα» και του περιοδικού « Η συνέχεια» (1973).

(Αργυρίου, Αλέξανδρος, επιμ. Η ελληνική ποίηση: γραμματολογία, ανθολογία . Αθήνα: Εκδόσεις Σοκόλη, 1982

Βιβλία του Αναγνωστάκη στη βιβλιοθήκη

Αναγνωστάκης, Μανόλης, 1925-2005

Τα ποιήματα 1941-1971. Αθήνα: Πλειάς, 1975. [891.861 ΑΝΑ]
Τα ποιήματα 1941-1971. Αθήνα: Νεφέλη, 2000. [891.861 ΑΝΑ]
Τα ποιήματα: Εποχές, Εποχές 2, Παρενθέσεις, Εποχές 3, Η Συνέχεια, Η Συνέχεια 2, Η Συνέχεια 3, Ο Στόχος, 1941-1971. Αθήνα: Πλειάς , c1976. [891.861 ΑΝΑ]
Τα συμπληρωματικά: σημειώσεις κριτικής. Αθήνα: Στιγμή, 1985. [890.9 ΑΝΑ]

CD και κασέτες του Αναγνωστάκη στη βιβλιοθήκη

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης διαβάζει Αναγνωστάκη [CD]. Αθήνα: Lyra, p1999. [CD 891.861 ΑΝΑ]
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης διαβάζει Αναγνωστάκη [Cassette]. Athens: EMI, 1977. [ΚΑΣΕΤΑ 891.861 ΑΝΑ]
Γρηγορίου, Μιχάλης. Η αγάπη είναι φόβος : κύκλος τραγουδιών σε ποίηση Μανώλη Αναγνωστάκη [Cassette]. Αθήνα: Μ. Μάτσας, 1980. [ΚΑΣΕΤΑ 782.43 ΓΡΗ]

Βιβλία και περιοδικά για τον Αναγνωστάκη στη βιβλιοθήκη

Βιβλία

Αργυρίου, Αλέξανδρος, επιμ. Η ελληνική ποίηση: γραμματολογία, ανθολογία . Αθήνα: Εκδόσεις Σοκόλη, 1982. [R 892.08 ΕΛΛ]
Αργυρίου, Αλέξανδρος. Μανόλης Αναγνωστάκης: νοούμενα και υπονοούμενα της ποίησής του. Αθήνα: Γαβριηλίδης, 2004. [891.861 ΑΡΓ]
Κούρτοβικ, Δημοσθένης. Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς: ένας κριτικός οδηγός. Αθήνα: Πατάκης, 1995. [R 890.9 KOY]
Μαρωνίτης, Δημήτρης Ν. Ποιητική και πολιτική ηθική: πρώτη μεταπολεμική γενιά Αλεξάνδρου, Αναγνωστάκης, Πατρίκιος. Αθήνα: Κέδρος, 1976. [891.09 ΜΑΡ]
Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια της νεοελληνικής λογοτεχνίας : από τον 10ο αιώνα μ.Χ. μέχρι σήμερα. Αθήναι :Χάρης Πάτσης , c1968 [R 890.3 ΠΑΤ]
Τσάκωνας, Δημήτρης. Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας και πολιτικής κοινωνίας. Αθήνα: Σώφρων, 1992. [R 890.9 ΤΣΑ ]
Τσιάτσικας, Θησέας, επιμ. Μεταπολεμική ποίηση. Ρέθυμνο: Τυποσπουδή, 1990. [891.07 ΜΕΤ]
Φραντζή, Άντεια. Ούτως ή άλλως: Αναγνωστάκης, Εγγονόπουλος, Καχτίτσης, Χατζής. Αθήνα: Πολύτυπο, 1988. [890.9 ΦΡΑ ]

Περιοδικά

Αργυρίου Αλεξ., «Στοχασμοί επάνω στις αφετηρίες του ποιητικού έργου του Αναγνωστάκη», Η λέξη 11(1/1982): σ. 4-11.
«Αφιέρωμα στο Μανόλη Αναγνωστάκη». Αντί 527-528 (30 Ιουλίου 1993).
«Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005)». Επτά Ημέρες (Καθημερινή) (1 Δεκ. 2005).
«Σε Β΄ πρόσωπο: Μια συνομιλία του Μανόλη Αναγνωστάκη με τον Αντώνη Φωστιέρη και τον Θανάση Νιάρχο», Η λέξη 11 (1/1982): σ. 54-59.
Στεριάδης Βασίλης, «Ποιητική και πολιτική σύμπραξη» (Κριτική για το Τα ποιήματα (1941-1971), Διαβάζω 11 (3-4/1978): σ. 67-68.
Χατζηβασιλείου Βαγγέλης, «Η χαμηλή φωνή, Τα λυρικά μιας περασμένης εποχής στους παλιούς ρυθμούς. Μια προσωπική ανθολογία του Μανόλη Αναγνωστάκη», Η λέξη 102 (3-4/1991): σ. 333-335.

Σύνδεσμοι στο Διαδίκτυο για τον Μανόλη Αναγνωστάκη

Ακόμα μια προσγείωση στο συγκεκριμένο
Από το κείμενο ομιλίας του Μάρκου Μέσκου στο Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης προς τιμήν του Μανόλη Αναγνωστάκη. (Εφημερίδα Αυγή, 25/06/2005)
Αναγνωστάκης Μανόλης
Ανθολόγιο ποιημάτων από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού. Μπορείτε να ακόυσετε τον ίδιο τον ποιητή να διαβάζει τα ποιήματά του "Επίλογος", "Επιτύμβιον", Νέοι της Σιδώνος" και "Ποιητική".
Αρχείο ελλήνων λογοτεχνών - Μανόλης Αναγνωστάκης
Βιογραφικό σημείωμα, βιβλιογραφία για τον Αναγνωστάκη και εργογραφία από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.
Ο γιατρός-ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης
Άρθρο του Μάριου Μαρκίδη από τα Αρχεία Ελληνικής Ιατρικής.
«Εποχές» και «Συνέχειες»
Άρθρο του Γιώργου Μαρκόπουλου (Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 30/11/2001).
Μανόλης Αναγνωστάκης - Έκθεση βιβλίου της Φραγκφούρτης 2001
Βιογραφικό σημείωμα, εργογραφία, μεταφράσεις και επιλογή άρθρων ή αποσπασμάτων άρθρων για τον Αναγνωστάκη.
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης με τον φακό της κριτικής
Αποσπάσματα κριτικών για το έργο του μεταξύ των οποίων από τον Αιμίλιο Χουρμούζιο, Αλέξανδρο Αργυρίου, Βάσο Βαρίκα κλπ. (Εφημερίδα Αυγή, 23/06/2005).
Πέθανε ο Μανώλης Αναγνωστάκης
Από την ελληνική υπηρεσία του BBC
Ποιήματα μιας ολόπικρης νόησης
Κείμενο του Πρόδρομου Μάρκογλου γιατη συλλογή του Αναγνωστάκη «Τα ποιήματα 1941-1971» (Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 30/11/2001).
Ποίηση και ιστορία
(Εφημερίδα Αυγή, 24/06/2005)
Ο ποιητής ... Μανόλης Αναγνωστάκης ... και ο πολίτης
Κείμενο του κριτικού Αλέξανδρου Αργυρίου από τη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας ( 30/11/2001).
Πολιτική και ποίηση: Το ερώτημα αν ο Αναγνωστάκης υπήρξε, αποφασισμένα και έμπρακτα, πολιτικός ποιητής δεν είναι κατά τη γνώμη μου ανυπόστατο
Κείμενο του Δημήτρη Μαρωνίτη (Νέες Εποχές, Το ΒΗΜΑ, 03/07/2005 , Σελ.: B46)
«Η σιωπή είναι μια πράξη ... »
Κείμενο του Ζαν Παλεστέλ από την εφημερίδα «Liberation», 25.1.1990 σε μετάφραση Αλέξη Ζήρα (Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 30/11/2001).
Η τόλμη, η ενοχή και η μοναξιά του ποιητή
Άρθρο του Μάριου Μαρκίδη (Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 30/11/2001).
Manolis Anagnostakis
Σελίδες για την ποίηση του Αναγνωστάκη και λίγα ποιήματά του στα ελληνικά και αγγλικά από τον ιστοχώρο Poetry International Web.Πηγή

Διαβάστε και ΕΔΩ

8η Μάρτη "Οι Ελληνίδες ζωγράφοι του 19ου αιώνα"

2012-03-08T14:22:00.000+02:00

Συντάκτης: Μαρία Μποϊλέ απο art mag

Κατά τον 19ο αιώνα, ο λειτουργικός κατά φύλα καταμερισμός παρουσίας και δράσης απέδιδε το «δημόσιο» χώρο της πολιτικής και της οικονομίας, προνομιακά στους άνδρες και τον «ιδιωτικό» ή «οικιακό» στις γυναίκες. Τεκμήριο της ανωτέρω παραδοχής αποτελεί η Αυτοβιογραφία της Ζακυνθινής αρχοντοπούλας Ελισάβετ Μουτζά – Μαρτινέγκου (1801-1832), αποσπάσματα της οποίας δανείζομαι από το κείμενο της κ. Κούντουρα, «Η γυναίκα στη Νεοελληνική Ζωγραφική του ΙΘ΄ αιώνα. Εικόνα και δημιουργός». (Φωτογραφία αριστερά: Σοφία Λασκαρίδου)
Συγκεκριμένα, εκφράζεται με αποτροπιασμό για «το παλαιόν βάρβαρον και αφύσικον ήθος, όπου θέλει ταις γυναίκαις ξεχωρισμέναις από την ανθρώπινην εταιρίαν...». «Εγώ μισώ, βδελύττομαι, ονειδίζω όλα τα βαρβαρικά, τα τυραννικά πράγματα, διότι βλέπω πως όλοι οι κακοί άνδρες δεν αγαπούν τα γράμματα και την ελευθερίαν εις τας γυναίκας των...». Η «αναμμένη αγάπη» της για τα γράμματα προσκρούει, ωστόσο, στου πατέρα της «την παλαιάν βάρβαρον γνώμην, η οποία θέλει να μην μαθαίνουν οι γυναίκες πολλά γράμματα...», απόψεις που ίσχυαν, καθώς μάλιστα οι σπουδές θεωρήθηκαν επιβλαβείς και για τη σωματική υγεία των κοριτσιών!

Σε άρθρο της Ακρόπολης, με τίτλο «Σώσατε τας Ελληνίδας» (16/3/1889), γίνεται λόγος για τα μολυσματικά βακτηρίδια της γραμματικής και τονίζεται ότι «η γυνή είναι μετά το κλίμα και τας παραδόσεις η ισχυροτέρα επί του χαρακτήρος του ανδρός επιδρώσα δύναμις. Θέλωμεν κόρας ευφυείς, χαριέσας με ολίγον άρωμα νοικοκυροσύνης, με ολίγην πομάδα ζωγραφικής, με ολίγην κλίσιν δια την μουσικήν».Aυτήν την «πομάδα ζωγραφικής», όμως, οι Ελληνίδες του 19ου αίωνα την αποκτούσαν μόνο μέσα από ιδιαίτερα μαθήματα και ιδιωτικές σχολές. Το 1887, η Καλλιρόη Παρρέν ανήγγειλε την ίδρυση καλλιτεχνικής σχολής για γυναίκες «αίτινες αντί ευτελούς μηνιαίου ποσού, θέλουσι διδάσκεσθαι ιχνογραφίαν, υδρογραφίαν, ελαιογραφίαν, ξυλογραφίαν, ανθοποιίαν, εν ιδίω δε παραρτήματι θεωρητικών και πρακτικήν οικονομίαν, καταστιχογραφίαν, κοπτικήν, ραπτικήν, ποικιλτικήν και μαγειρικήν προϊόντος δε του χρόνου και πάσαν βιοπαραγωγόν τέχνην...».

Λίγα χρόνια αργότερα φαίνεται πως η κατάσταση άρχιζε να αλλάζει, όπως πληροφορούμαστε από ένα άρθρο στο Μικρασιατικόν ημερολόγιον, το οποίο υπογράφει μία δεσποινίς με το ψευδώνυμο Σίβυλλα, το 1910. «Κατά το 1894 γίνονται αι γυναίκες σιωπηλώς το πρώτον δεκταί εν τω Μετσοβείω Πολυτεχνείω υπό της Διευθύνσεως αυτού, ουχί ως τακτικαί μαθήτριαι εγγεγραμμέναι, αλλ' όπως παρακολουθούσι τα μαθήματα της καλλιτεχνικής σχολής. Το πρώτον τούτοβήμα οφείλεται εις τας επανειλημμένας και επιμόνους αιτήσεις τινών εκ των εν τη Καλλιτεχνία ιδιωτικώς ασχολούμενων Ελληνίδων, βήμα αβέβαιον προς την καλλ. Εκπαίδευσιν της νεωτέρας Ελληνίδος, αλλ' ελπιδοφόρον. Και η άδεια όμως αύτη μετ' ολίγον ανεκλήθη, ένεκεν αντενέργειας».

Thiersch Ludwig, Κλεονίκη Γενναδίου, π. 1856-1859, Λάδι σε μουσαμά , 124 x 83 εκ., Δωρεά Ιωάννη Γενναδίου , Αρ. έργου: Π.877 Τον Οκτώβριο του 1900, η Εταιρεία Φιλοτέχνων ύστερα από πρόταση του Γενικού Γραμματέα αυτής Δ. Ι. Καλογερόπουλου, δημιούργησε Καλλιτεχνική σχολή Κυριών, στην οποία συγκεντρώθηκαν καλλιτέχνιδες που είχαν φοιτήσει στο Πολυτεχνείο, όπως η Μαρ. Δρακονταείδη, Σοφία Λασκαρίδου, Αγγελική Στεφάνου, Ελ. Βοζίκη, Κλ. Ιωαννίδου, Ιουλία Σκούφου, Ερατώ Βάλβη, Ελ. Τσάντα κ.ά.

Πολύ σύντομα, οι γυναίκες άρχισαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στις εκθέσεις ζωγραφικής που οργανώνονταν στην Αθήνα και αλλού. Στην πρώτη έκθεση του Παρνασσού το 1885 συμμετείχαν οι Μ. Αμοιραδάκη, Ε. Χατζηλαζάρου, η Μ. Σκούφου, η Μ. Λύτσικα κ.ά.
Στην Ολυμπιακή έκθεση του 1888 στο Ζάππειο έλαβαν μέρος 18 γυναίκες με 48 έργα στο σύνολο. Από αυτά ξεχώρισαν τα έργα της Κλεονίκης Γενναδίου, η οποία μάλιστα τιμήθηκε με αργυρό βραβείο., ενώ έπαινο έλαβαν οι Αγγ. Εμπεδοκλέους, Μ. Ταβελούδη, Θ. Αθηνογένους και Αθ. Λίβα.

Ελένη Μπούκουρα-ΑλταμούραΗ αποτίμηση της συμβολής των γυναικών στην ελληνική τέχνη του 19ου αιώνα είναι ένα εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο αν αναλογιστούμε ότι πολλά από τα βιογραφικά και εργογραφικά στοιχεία εκλείπουν. Επιπλέον, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ήταν οι ίδιες οι καλλιτέχνιδες που θυσίασαν την αγάπη τους για την τέχνη για χάρη της αισθηματικής ή οικογενειακής τους ζωής.

Ενδεικτικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ορισμένες από εκείνες που η δραστηριότητά τους μας είναι γνωστή. Ανάμεσα σε αυτές η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα (1821-1900), η καλλιτέχνις, που επιθυμούσε διακαώς να πραγματοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το όνειρό της. Δείγμα αυτού είναι ότι αποφάσισε, με τη συγκατάθεση του πατέρα της, να σπουδάσει ζωγραφική στην Ιταλία. Η δύναμη της θέλησής της έγινε ακόμη περισσότερο εμφανής όταν, προκειμένου να ξεπεράσει το σοβαρό εμπόδιο που έθεταν οι Ακαδημίες Τέχνης της Ιταλίας, απαγορεύοντας τη φοίτηση στις γυναίκες, δε δίστασε να μεταμφιεστεί σε νεαρό σπουδαστή με το όνομα Χρυσίνης Μπούκουρης. Η απόφαση αυτή της έδωσε τη δυνατότητα να φοιτήσει στην Καλλιτεχνική Ακαδημία της Ρώμης, ειδικότερα στις τάξες του γυμνού και της ανατομίας. Η Αλταμούρα σε μία κρίση απόγνωσης έκαψε τα περισσότερα έργα της, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη η προσέγγιση της καλλιτεχνικής της δράσης.

Μία ακόμα αξιέπαινη καλλιτέχνις, της οποίας το έργο ανήκει κυρίως στα χρόνια του 20ού αιώνα, υπήρξε η Σοφία Λασκαρίδου (1882-1965). Όταν την ρώτησε ο βασιλιάς Γεώργιος: «Δε φοβάσει, μικρούλα μου, να εργάζεσαι μέσα σε τόσα αγόρια;», εκείνη απάντησε: «Όχι, Μεγαλειότατε. Είμαι έτοιμη σε κάθε θυσία δια την Τέχνη». Μέρος των σπουδών της έγιναν στο Μόναχο και όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε πια τίποτα να της προσφέρει, αποφάσισε να πάει στο Παρίσι για να γνωρίσει προσωπικά τον Picasso και να της εξηγήσει τη μοντέρνα τέχνη.

Θάλεια Φλωρά-ΚαραβίαΤην ίδια περίπου περίοδο, μία άλλη μεγάλη κυρία της ζωγραφικής εμφανίστηκε στο ελληνικό καλλιτεχνικό προσκήνιο. Επρόκειτο για την Θάλεια Φλωρά-Καραβία (1871-1960). Γνωστές, επίσης, ήταν η Κλεονίκη Ασπριώτη (1870-1930), η οποία είχε ιδιαίτερη επίδοση στην προσωπογραφία, και οι αδελφές Όλγα και Ελένη Προσαλέντη, που διακρίθηκαν επίσης στην προσωπογραφία και την αγιογραφία.

Με βεβαιότητα πιστεύω πως οι πρώτες Ελληνίδες ζωγράφοι, που αναφέρθηκαν προηγουμένως, είναι διπλά άξιες σε σχέση με τους σύγχρονους ομοτέχνους τους, καθώς φάνηκαν θαρραλέες και διεκδικητικές σε σχέση με αυτό που ήθελαν. Ήταν πολύ δύσκολο σε μία κοινωνία με παρωπίδες εκείνες να μπορέσουν να ταράξουν τα νερά, να παλέψουν για το ταλέντο τους και τελικά να προχωρήσουν αρκετά βήματα προς την ίση μεταχείριση.

Βιβλιογραφία:

Γεωργιάδου-Κούντουρα Ευθ., "Η γυναίκα στη νεοελληνική ζωγραφική του ΙΘ' αιώνα, Εικόνα και δημιουργός", Κενά στην ιστορία της τέχνης : γυναίκες δημιουργοί : Συμπόσιο που διοργανώθηκε στην Αθήνα τον Νοέμβριο 1990, από την Ομάδα Τέχνης 4+, Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα 1993.
Τσούχλου Δ. & Μπαχαριάν Α., Η Ανωτάτη Σχολή των Καλών Τεχνών, Χρονικό 1836-1984, Εκδόσεις Άποψη, Αθήνα 1984.
Χελιώτη-Σχολινάκη Χ., Ελληνίδες ζωγράφοι 1800-1922, Αθήνα 1990.

Προβολή ταινίας " Καναρίνι μου γλυκό " του Ρόι Σερ από την Κινηματογραφική Λέσχη Λιβαδειάς

2012-03-06T13:28:00.003+02:00

ΓΑΛΛΙΚΟΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΛΕΣΧΗ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

ΠΡΟΒΟΛΗΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΚΑΝΑΡΙΝΙΜΟΥ ΓΛΥΚΟ

ΤΟΥΡΟΙ ΣΕΡ

Έναμουσικό ταξίδι στη ζωή της Ρόζας Εσκενάζυ,της κορυφαίας ερμηνεύτριας του ρεμπέτικουκαι του σμυρναίικου τραγουδιού.

Τοδραματοποιημένο ντοκιμαντέρ ακολουθείτην ιστορία και τις μουσικές της μεγάληςρεμπέτισσας, από την Κωνσταντινούποληστη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Παράλληλα,η ταινία είναι και ένα οδοιπορικό στοέργο τριών νέων μουσικών, του Tomer Katz, απότο Ισραήλ, της Mehtap Demir, από την Τουρκίακαι της Ελληνοκύπριας Martha Lewis, πουακολουθούν τα μουσικά ίχνη της ΡόζαςΕσκενάζυ και μέσα από αυτά μια ολόκληρηεποχή που είναι ακόμη ζωντανή.

Παρασκευή9 Μαρτίου 2012, 9 μμ.

ΔημοτικόΘέατρο Λιβαδειάς (Δωδεκανήσου 5)

Είσοδοςελεύθερη

Ενα βράδυ του 2004 στην Ιερουσαλήμ, ο 27χρονος τότε σκηνοθέτης Ρόι Σερ ανακάλυψε ένα μικρό καπηλειό, στο οποίο κάθε εβδομάδα μια ομάδα νέων έπαιζε ρεμπέτικα τραγούδια. Εκεί επίσης ανακάλυψε τα τραγούδια της Ρόζας Εσκενάζυ, της σεφαραδίτισσας (ισπανοεβραία) ερμηνεύτριας του ρεμπέτικου η οποία γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και επηρέασε γενιές ολόκληρες με τη δουλειά και το πάθος της.

Ο Σερ αμέσως εντυπωσιάστηκε. Ρώτησε και έμαθε αποφασισμένος να γυρίσει μια ταινία στην οποία θα συνδύαζε ένα οδοιπορικό στο ρεμπέτικο τραγούδι με τη ζωή της Εσκενάζυ. Η ταινία γυρίστηκε και ο τίτλος της «My sweet canary» είναι παρμένος από το γνωστό, ερμηνευμένο και από τη Ρόζα Εσκενάζυ, τραγούδι «Καναρίνι μου γλυκό», σε μετάφραση και διασκευή του τουρκικού με τον τίτλο «Μπόιλ-μπόιλ».

«Η Ρόζα Εσκενάζυ πλανάται ως "μνήμη" στα στενά της αγοράς και στους ήχους των σύγχρονων ερμηνευτών» πιστεύει ο σκηνοθέτης. Το «Καναρίνι μου γλυκό» ανήκει στο είδος της ταινίας τεκμηρίωσης, παρ' όλα αυτά ο Σερ έχει χρησιμοποιήσει την ισραηλινή ηθοποιό Γιαμίν Λίβι, τραγουδίστρια των λαντίνο (των τραγουδιών στη σεφαραδίτικη διάλεκτο), και άλλους σύγχρονους ερμηνευτές του ρεμπέτικου και των σεφαραδίτικων τραγουδιών.

Συγχρόνως, με ερέθισμα και πυρήνα την Εσκενάζυ, στην ταινία συνυπάρχουν τρεις σύγχρονοι μουσικοί του ρεμπέτικου: ο Τόμερ Κατζ, ισραηλινός ερμηνευτής ουτιού και μπουζουκιού, η Mάρθα Λούις, ελληνοκύπρια τραγουδίστρια και συνθέτις που ζει στη Βρετανία, και η Τουρκάλα Μεχτάπ Ντεμίρ, που παίζει κεμανέ (παραδοσιακό βιολί) και είναι επίσης ερμηνεύτρια τουρκικής λαϊκής μουσικής. Κανείς δεν υποδύεται ούτε τη Ρόζα ούτε μουσικούς της εποχής - το φιλμ είναι απλώς ένα οδοιπορικό, μια έρευνα για το ρεμπέτικο και το σεφαραδίτικο τραγούδι με αφορμή την πολυτάραχη ζωή της τραγουδίστριας.

Ο Ρόι Σερ βρίσκεται στην Αθήνα για την παρουσίαση του ντοκυμαντέρ στο πλαίσιο των προβολών του Cine Doc στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Η προβολή θα γίνει την τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου. Ο σκηνοθέτης είχε επισκεφθεί και τον περασμένο Μάρτιο τη χώρα μας για την παρουσίαση της ταινίας στο φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Εικόνες 21^ου Αιώνα στη Θεσσαλονίκη, όπου έγιναν τα τελευταία γυρίσματα της ταινίας.

Το βιογραφικό σκέλος διατρέχει τη ζωή της Ρόζας από την Κωνσταντινούπολη ως την Αθήνα, τον Πειραιά, την Αμερική και τέλος το Στόμιο, την κωμόπολη του Κορινθιακού κόλπου όπου βρέθηκε τελικά ο τάφος της. Η αγορά και τα καπηλειά της Κωνσταντινούπολης, ο Βόσπορος, τα σοκάκια της Ανω Πόλης και της αγοράς Μοδιάνο της Θεσσαλονίκης, ατμοσφαιρικά ρεμπετάδικα συνθέτουν το σκηνικό για το κινηματογραφικό οδοιπορικό στη ζωή της.

Το ντοκυμαντέρ γυρίστηκε σε συμπαραγωγή με την ΕΡΤ, που παραχώρησε οπτικοακουστικό υλικό από τις τελευταίες εμφανίσεις της Ρόζας Εσκενάζυ στη δημόσια ελληνική τηλεόραση λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό της, τον Δεκέμβριο του 1980. από το Βήμα

Σήμερα 5/3/12 στη "Συγχρονη Έκφραση" Εκδήλωση για το εμβληματικό μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα»

2012-03-05T01:00:00.001+02:00

Εκδήλωση για το εμβληματικό μυθιστόρημα

της Άλκης Ζέη

«Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα»

Ξαναδιαβάζοντας
την ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΙΑΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

Τοβιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας προσκαλούν σε μια εκδήλωση
για το εμβληματικό μυθιστόρημα
της Άλκης Ζέη

ΗΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ

τη Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012, στις 8μ.μ.,
στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
(Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, πρώην Πεσ. Μαχητών, Λιβαδειά).

Η Άλκη Ζέη θαμιλήσει για το έργο της.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.
Προλογίζει ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης,
ποιητής-διευθυντής του περ. ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ.

στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

(Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, πρώην Πεσ. Μαχητών), Λιβαδειά.

Περισσότερα σστο στο blog του βιβλιοπωλείου με κλικ ΕΔΩ

Αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο από το 4ο Δημοτικό Σχολείο

2012-03-02T10:45:00.003+02:00

«Ο Θάνος και ο Μικρούτσικος»

2012-02-29T22:37:00.000+02:00

Ο Θάνος Μικρούτσικος

και ο Οδυσσέας Ιωάννου

στο Εμβόλιμον

στα Άσπρα Σπίτια της Παραλίας Διστόμου

με αφορμή το βιβλίο

«Ο Θάνος και ο Μικρούτσικος»

Από την Πάτρα του 1947 μέχρι την Ελλάδα του Μνημονίου, ο Θάνος Μικρούτσικος μιλάει για τη ζωή του, το τραγούδι, την πολιτική. Σημάδια που «κέρδισε» από τον χρόνο και σημάδια που ο ίδιος έβαλε στον χάρτη του νεοελληνικού πολιτισμού. Γεγονότα, σκέψεις, συναισθήματα μιας συναρπαστικής διαδρομής. Παρεμβάλλονται κείμενα του Οδυσσέα Ιωάννου, ματιές και σκέψεις επάνω στις αφηγήσεις του συνθέτη.

Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012 στις 7.30 μ.μ.

Έκθεση κούκλας

2012-02-29T01:13:00.000+02:00

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ

ΕΚΘΕΣΗΚΟΥΚΛΑΣ

ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ

Η ΒιβλιοθήκηΛιβαδειάς και το Κουκλοθέατρο Λαμίαςπαρουσιάζουν έκθεση κούκλας με σκοπότην ευαισθητοποίηση του κοινού στηντέχνη του κουκλοθεάτρου.

Η έκθεση έχειτον τίτλο «Δώδεκα»και αντλεί τη θεματολογία της από τησημασία του αριθμού στην ελληνικήμυθολογία, στην ιστορία και στηνκαθημερινότητα.

Οι ώρες λειτουργίας είναι:

Τετάρτη 29Φεβρουαρίου 2012, 8.30 πμ.- 2.30 μμ.

Πέμπτη 1 Μαρτίου2012, 8.30 πμ. – 8.30 μμ.

Η έκθεση θαπαρουσιαστεί στην αίθουσα εκδηλώσεωντης Βιβλιοθήκης (Κάδμου και Δαιδάλου-3^ος όροφος)

Καθαρή Δευτέρα των χαρταετών

2012-02-27T01:44:00.001+02:00

Οι χαρταετοί στη ζωγραφική....

Χαρταετοί στη λογοτεχνία: Κοσμάς Πολίτης, Εμπειρίκος, Ελύτης…

«Είδες ποτέ σου πολιτεία να σηκώνεται ψηλά; Δεμένη από χιλιάδες σπάγγοι ν’ ανεβαίνει στα ουράνια; Ε, λοιπόν, ούτε είδες ούτε θα ματαδείς ένα τέτοιο θάμα. Αρχινούσανε την Καθαρή Δευτέρα -είτανε αντέτι- και συνέχεια την κάθε Κυριακή και σκόλη, ώσαμε των Βαγιών. Από του Χατζηφράγκου τ’ Αλάνι κι από το κάθε δώμα κι από τον κάθε ταρλά του κάθε μαχαλά της πολιτείας, αμολάρανε τσερκένια. Πήχτρα ο ουρανός. Τόσο, που δε βρίσκανε θέση τα πουλιά. […] Ολάκερη τη Μεγάλη Σαρακοστή, κάθε Κυριακή και σκόλη, η πολιτεία ταξίδευε στον ουρανό. Ανέβαινε στα ουράνια και τη βλόγαγε ο Θεός. Δε χώραγε το μυαλό σου πώς μπόραγε να μείνει κολλημένη χάμω στη γης, ύστερ’ από τόσο τράβηγμα στα ύψη. Και όπως κοιτάγαμε όλο ψηλά, τα μάτια μας γεμίζανε ουρανό, ανασαίναμε ουρανό, φαρδαίνανε τα στέρνα μας και κάναμε παρέα με αγγέλοι. Ίδια αγγέλοι κι αρχαγγέλοι κορονίζανε ψηλά. Θα που πεις, κι εδώ, την Καθαρή Δευτέρα, βγαίνουνε κάπου εδώ γύρω κι αμολάρουνε τσερκένια. Είδες όμως ποτέ σου τούτη την πολιτεία ν’ αρμενίζει στα ουράνια; Όχι. Εκεί, ούλα είταν λογαριασμένα με νου και γνώση, το κάθε σοκάκι δεμένο με τον ουρανό. Και χρειαζότανε μεγάλη μαστοριά και τέχνη για ν’ αμολάρεις το τσερκένι σου.»,

(Κοσμάς Πολίτης, Στου Χατζηφράγκου, Εστία).

*Τσερκένι: ο χαρταετός

Ανδρέας Εμπειρίκος, «Οι χαρταετοί»

Σε ορισμένους τόπους ονομάζουν τα χέρια χέρες. Στα Ακρο-

κεραύνεια πετούν γυπαετοί. Στις πανωσιές σουρώνει η θάλασ-

σα και αναγαλλιάζει. Στις ανοικτές πλατείες τα παιδιά πε-

τούν το Μάρτη χρωματιστούς αετούς από χαρτί.

Κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι και κάποτε γαλάζιοι, οι

Χάρτινοι αετοί λυσίκομοι και με μακριές ουρές, πετούν επάνω

Από την πόλη, όπως επάνω από την φτέρη των υψηλών βου-

νών οπι αετοί.

Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια. Δείχνουν τους

χάρτινους κομήτες με τις μακριές ουρές. Ουράνιοι δράκοι

πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν στο στερέω-

μα με άσπρους καπνούς τις λέξεις:

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.

Είναι η ώρα κάτασπρη, η έκστασις γαλάζια. Η πόλις

αχνίζει από ηδονή. Κουνούν τις χέρες τα παιδιά και, ακόμα,

από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες οι λέξεις:

ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.

(Α. Εμπειρόκος, Οκτάνα, εκδ. Ίκαρος)

«Ποίηση χαρταετός που ξέφυγε απ’ τα χέρια παιδιού, πεταλούδα που γλιτώνει απ’ τη φωτιά, νύχτα στρωμένη τσιγάρα λέξεις …», Θωμάς Γκόρπας…

«Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει….».

(Ο. Ελύτης, Μικρός Ναυτίλος)

Ο. Ελύτης, «Ο χαρταετός»

Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.

Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη

και όταν έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα

τιμωρημένη ώρες και ώρες.

ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε

-δεν ονειρευόμουν- ανέβαινε

φοβόμουνα και μου άρεσε.

Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω

κάτι σαν την “ανάμνηση τον μέλλοντος”

όλο δέντρα που έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη

χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά

σαν εφηβαία – φοβόμουνα και μου άρεσε-

ν’ αγγίζω μόλις τα καμπαναριά

να τους χαϊδεύω τις καμπάνες

σαν όρχεις και να χάνομαι. . .

Άνθρωποι μ’ ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά

και μου χαμογελουσανε·

κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι:

“δεσποινίς” φοβόμουνα και μου άρεσε.

Ήταν οι “πάνω άνθρωποι” έτσι τους έλεγα

δεν ήταν σαν τους “κάτω”·είχανε γενειάδες

και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια

“μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα

και μου ‘βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ.

Ήταν θυμάμαι ” Ή Άννέτα με τα σάνταλα”

” Ό Γκέυζερ της Σπιτσβέργης”

το “Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δεν θα μας έρθει”

(ναι θυμάμαι και αλλά)

το ξαναλέω — δεν ονειρευόμουν αίφνης εκείνο

το “Μισάνοιξε το ρούχο σου κι έχω πουλί για σένα”

Μου το ‘χε φέρει ο Ίππότης-ποδηλάτης

μια μέρα πού καθόμουνα κι έκανα πώς εδιάβαζα

το ποδήλατο του με άκρα προσοχή

το ‘χε ακουμπήσει πλάι στο κρεβάτι μου·

υστέρα τράβηξε τον σπάγκο

κι εγώ κολπώνομουν μες στον αέρα

φέγγανε τα χρωματιστά μου εσώρουχα

κοίταζα πόσο διάφανοι γίνονται κείνοι πού αγαπούνε

τροπικά φρούτα και μαντίλια μακρινής ηπείρου·

φοβόμουνα και μου άρεσε το δωμάτιο μου

ή εγώ — δεν το κατάλαβα ποτέ μου.

Είμαι από πορσελάνη καί

το χέρι μου κατάγεται από τους πανάρχαιους Ίνκας

ξεγλιστράω ανάμεσα στις πόρτες

όπως ένας απειροελάχιστος σεισμός

που τον νιώθουν μονάχα οι σκύλοι καί τα νήπια·

δεοντολογικά θα πρέπει να είμαι τέρας

και όμως η εναντίωση αείποτε μ’ έθρεψε

και αυτό εναπόκειται σ’ εκείνους με το μυτερό καπέλο

που συνομιλούν κρυφά με τη μητέρα μου

τις νύχτες να το κρίνουν.

Κάποτε η φωνή της σάλπιγγας

από τους μακρινούς στρατώνες

με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα

και όλοι γύρω μου χειροκροτούσαν

-απίστευτων χρόνων θραύσματα μετέωρα όλα.

Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές

μπρούμυτα στο προσκέφαλο μου

θωρούσα τις πηγές με το άσπιλο λευκό

πού με πιτσίλιζαν·τι ωραία Θεέ μου τι ωραία

χάμου στο χώμα ποδοπατημένη

να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου

ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.

(Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη)

Πηγή

Η Αποκριά

2012-02-27T01:31:00.002+02:00

Εικόνες: Poen de Wijs

Η Αποκριά
Ποίηση: ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Μακριά σ' έν' άλλο κόσμο γίνηκε αυτή η αποκριά
το γαϊδουράκι γύριζε μέσα στους έρημους δρόμους
όπου δεν ανέπνεε κανείς πεθαμένα παιδιά ανέβαινα
ν ολοένα στον ουρανό κατέβαιναν μια στιγμή να
πάρουν τους αετούς τους που τους είχαν
ξεχάσει έπεφτε χιόνι γυάλινος χαρτοπόλεμος
μάτωνε τις καρδιές μια γυναίκα γονατισμένη
ανάστρεφε τα μάτια της σα νεκρή μόνο περνούσαν
φάλαγγες στρατιώτες εν δυο εν δυο με παγωμένα δόντια

Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι αποκριάτικο γεμάτο μίσος
το δέσαν και το πέταξαν στη θάλασσα μαχαιρωμένο
Μακριά σ' έν' άλλο κόσμο γίνηκε αυτή η αποκριά.

«Φευγαλέες Ματιές» έκθεση φωτογραφίας της Βιολέττας Νικολάου και Μαρίας Μίχου

2012-02-24T10:13:00.001+02:00

Η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς διοργανώνει έκθεση φωτογραφίας των μελών της, Βιολέττας Νικολάου και Μαρίας Μίχου, με θέμα:
«Φευγαλέες Ματιές».

Η έκθεση θα αναρτηθεί στην αίθουσα της Φωτογραφικής Λέσχης Λιβαδειάς Μπουφίδου 32-34, από τις 22 Φεβρουαρίου έως τις 3 Μαρτίου 2012 .
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τετάρτη 22/02/2012 και ώρα 19.00
Ώρες λειτουργίας έκθεσης καθημερινά: 18.30 - 21.00

Είσοδος ελεύθερη
διοργάνωση :Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς
www.fotolesxilivadias.grE-mail: fotolesxilivadias@gmail.com
Χορηγός επικοινωνίας: fmag - photography fan/magazine http://www.fmag.gr - E-mall: info@fmag.gr

Για το Δ. Σ.   της Φ. Λ. Λιβαδειάς
       Ο   Π Ρ Ο Ε Δ Ρ Ο Σ                             Η   Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Ε Α Σ
        Ιωάννης Βελούδιος                                   Δήμητρα Βήττα

Harlequin by Picasso

2012-02-21T15:38:00.000+02:00

Το άλλο εγώ του Picasso είναι ο Αρλεκίνος, ένας μυστηριακός χαρακτήρας με κλασσικές ρίζες, ο οποίος συνδέεται με το θεό Ερμή, με την αλχημεία και με τον κάτω κόσμο. Η ικανότητα του Αρλεκίνου είναι να γίνεται αόρατος και να ταξιδεύει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου παίρνοντας οποιαδήποτε μορφή. Πρόκειται για ικανότητες που του τις έδωσε ο Ερμής. Ο Αρλεκίνος συχνά χρησιμοποιεί το κρασί για να παρασύρει τις γυναίκες. Το ίδιο κάνει κι ο Αρλεκίνος του Picasso περιστασιακά όπως φαίνεται στον πίνακα του Au Lapin Agile (1905). Ο Αρλεκίνος εμφανίζεται επίσης ως πατέρας ενός νεογέννητου. Άλλωστε ο Αρλεκίνος έχει την ικανότητα να θρέφει ο ίδιος τα παιδιά του. περισσότερα

ΦΙΛΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ: Γενική συνέλευση & Αρχαιρεσίες (22/2/12)

2012-02-21T11:19:00.000+02:00

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας ΦΙΛΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ, στην 1η/14-1-2012 συνεδρίασή του, αποφάσισε την πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης, σύμφωνα με το άρθρο 10 (παρ. 3,4,7,8) του καταστατικού.
Η Συνέλευση θα πραγματοποιηθεί στις 22 Φεβρουαρίου 2012, ημέρα Τετάρτη και ώρα 6.00
μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς (3ος όρ.), με τα παρακάτω θέματα ημερήσιας διάταξης :

Εκλογή Προεδρείου Γενικής Συνέλευσης
Διοικητικός & οικονομικός απολογισμός απερχόμενου Διοικητικού Συμβουλίου
Έκθεση Ελεγκτικής Επιτροπής
Τοποθετήσεις μελών Γενικής Συνέλευσης
Έγκριση πεπραγμένων και απαλλαγή απερχόμενου Διοικητικού Συμβουλίου & της Ελεγκτικής Επιτροπής
Εκλογή Εφορευτικής Επιτροπής και διεξαγωγή αρχαιρεσιών ανάδειξης νέου Διοικητικού Συμβουλίου και Ελεγκτικής Επιτροπής.

Ο Σύλλογος ΦΙΛΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ υποστηρίζει και επιδιώκει την ανάδειξη του πραγματικού και πολυδύναμου ρόλου της Βιβλιοθήκης της πόλης μας στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής μας. Για το λόγο αυτό, η παρουσία όλων σας κρίνεται απαραίτητη, και σας καλούμε όλους να παρευρεθείτε και με την ενεργό συμμετοχή σας στη Γενική Συνέλευση να συμβάλλετε στην ανάδειξη των μελών του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου μας για τα επόμενα δύο χρόνια.

Για το Δ. Σ. του ΣΦΒ Λιβαδειάς


Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ	H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Βέρα Πελέκη	Πόπη Αδαμάκη

Το ημερολόγιο της Κρίσης: Με τον Παύλο Τσίμα στις 8.00 το βράδυ τη Δευτέρα 20-2-12

2012-02-16T12:16:00.004+02:00

Τοβιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Παύλου Τσίμα

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Νέα Υόρκη, Σεπτέμβριος 2008-Αθήνα, Οκτώβριος 2011

τη Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012,στις 8 μ.μ.,
στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
(Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, πρώην Πεσ. Μαχητών, Λιβαδειά).

Ο συγγραφέαςθα μιλήσει για το βιβλίο του.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Περισσότερα στο blog του βιβλιοπωλείου http://sigxroniekfrasi.blogspot.com/

Λαμπρόπουλος Νίκος

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

Πεσόντων Μαχητών 47

Λιβαδειά 32100

τηλ: 2261023136

fax: 2261021481

n-lamp@otenet.gr

http://sigxroniekfrasi.blogspot.com

150 χρόνια από τους Άθλιους του Ουγκώ.

2012-02-15T11:51:00.000+02:00

O Χώρος Διαλόγου και Δημιουργίας ¨Καμπάνη 2¨ και το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής σας καλουν στην εκδήλωση για τα 150 χρόνια από την έκδοση των Αθλίων του Βίκτωρα Ουγκώ.

Η εκδήλωση θα γίνει την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου στις 7.30 μμ στο Art-Garage, Σολωμού 13, στα Εξάρχεια.

Θα μιλήσουν οι Πανεπιστημιακοί Ευθύμης Παπαδημητρίου και Μάκης Καβουριάρης και οι Δημοσιογράφοι Άρης Μαλανδράκης και Γιώργος Σαράφης.

Θα παρέμβει ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης.

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί Ελένη Κωνσταντίνου και Νίκος Καίσαρης.

Παρουσίαση κειμένων Ελένη Δημοπούλου. Οργάνωση παραγωγής Δημήτρης Δημόπουλος.

Θα υπάρξει ταυτοχρονη προβολή βίντεο με στιγμιότυπα απο ταινίες και κομικς που σχετίζονται με το αριστούργημα του Ουγκώ.

Τη μουσική επιμέλεια έχουν η Μαρίνα Παπαδημητρίου και ο Μιχάλης Μεσσήνης.

Τη σκηνοθετική επιμέλεια έχει ο Δημήτρης Σκλάβος.

Πουλάμε τη ζωή χρεώνουμε το θάνατο

2012-02-14T13:36:00.000+02:00

Του Γιώργου Χ. Θεοχάρη απο BookPress

Αγαθόν το εξομολογείσθαι τω Κυρίω και ψάλλειν τω ονόματί σου, Ύψιστε· του αναγγέλλειν το πρωί το έλεός σου και την αλήθειάν σου κατά νύκτα.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως το απόστιχο αυτό της ορθόδοξης λειτουργικής υμνογραφίας εξεικονίζει την πρόθεση της Αγαθής Δημητρούκα να εξομολογηθεί, στη μνήμη του Νίκου Γκάτσου, και να ψάλλει ύμνο στην αλήθεια της συνύπαρξής τους.

Κι’ αληθινά μία εκ βαθέων εξομολόγηση είναι τούτο το κείμενο, παρ’ ό,τι σημειώνεται ως μυθιστορηματική αυτοβιογραφία. Το προσδιοριστικό επίθετο «μυθιστορηματική», πιστεύω πως γίνεται αποδεκτό μόνο και μόνο επειδή η ζωή της Αγαθής Δημητρούκα και το εκπληκτικό άλμα που πραγματοποίησε, ανοίγοντας δρόμους προσωπικούς, και η προσωπικότητα του Νίκου Γκάτσου και της πνευματικής του συντροφιάς, έχουν τέτοιας ποιότητας χαρακτηριστικά που αγγίζουν τα όρια του μύθου.

Στο βιβλίο, η Αγαθή Δημητρούκα, διηγείται την πορεία του βίου της, από την παιδική ηλικία στον Πεντάλοφο Αιτωλοακαρνανίας στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μέχρι το 1992, χρονιά που ο Νίκος Γκάτσος έπαψε να υπάρχει ως όντως σώμα και παρέμεινε –και θα παραμένει- ως πνεύμα, ως πνευματικό έργο, τροφοδοτώντας ζείδωρα την αναπνοή της ελληνικής μας γλώσσας.

Το ένα τρίτο περίπου της αφήγησης καλύπτει η εξιστόρηση της παιδικής και εφηβικής ηλικίας της Αγαθής Δημητρούκα στον γενέθλιο τόπο. Το χωριό της, ένας τυπικός, απομονωμένος, αγροτοκτηνοτροφικός οικισμός της ελληνικής επαρχίας με όλα τα χαρακτηριστικά των πληγών που άφησε ο πόλεμος και ο εμφύλιος σπαραγμός στον τόπο και στις ψυχές των ανθρώπων.

Η συγγραφέας σκιαγραφεί αδρά την εποχή, συχνά-πυκνά με τόνους ασπρόμαυρους που ταιριάζουν με τη σκληρότητα, τη μιζέρια, τα ψυχικά αδιέξοδα εκείνων των χρόνων, αλλά και με την ελπίδα και τον αγώνα για ανάταση.

Η μικρή Αγαθή μεγαλώνει σ’ ένα αγροτόσπιτο της μιας κάμαρας με γείτονες, πιθανότατα και συγγενείς, γύπες που επωφθαλμιούν και πιέζουν αφόρητα ν’ αρπάξουν το πέριξ οικόπεδο, ώσπου το καταφέρνουν. Καταλυτική, πρακτικά και εξ’ ανάγκης, ενεργητική μορφή είναι αυτή της μάνας. Από εκείνης το χέρι περνάει η φροντίδα του σπιτιού, η καλλιέργεια των χωραφιών, η μέριμνα για τα ζωντανά, εκείνη γίνεται αποδέκτης της επίθεσης των γειτόνων. Η Αγαθή βοηθά τη μάνα έχοντας, από παιδί, το βλέμμα της ψυχής της στραμμένο στη φυγή από τη μιζέρια, από το στενόχωρο, καταπιεστικό περιβάλλον. Κυρίαρχη όμως μορφή αποτελεί ο πατέρας. Ακινητοποιημένος μέσα στο σπίτι από πολιομυελίτιδα, μισοπαράλυτος, «πατσαλός», όπως ανάλγητα τον αποκαλούν οι γύπες-γείτονες, ρίχνει τον ίσκιο του ευεργετικά, προστατευτικά πάνω στο βλασταράκι του, στην «τσούπα» του, όπως την λέει, κι αυτός κι η μάνα της, με περηφάνια. Κι η Αγαθή τον περιποιείται, τον φροντίζει, και παράλληλα μιλάει μαζί του, κουβεντιάζει, δίνει και παίρνει. Ο πατέρας της είναι ο πρώτος δάσκαλος, εκείνος της μαθαίνει τα πρώτα γράμματα. Κι η Αγαθή είναι ένα παιδί φανατικό για γράμματα. Όταν θα πάει στο Γυμνάσιο θα μαζεύει πενηνταράκι-πενηνταράκι το χαρτζιλίκι της για ν’ αγοράζει βιβλία. Να πώς περιγράφει την αγοραστική δυνατότητα της εποχής:

Με ένα τάλιρο, τότε, μπορούσα να αγοράσω πενήντα τσίχλες ή πενήντα καραμέλες γάλακτος ή εκατό απλές, ή δέκα μικρές σοκολάτες ή πέντε μεσαίες αμυγδάλου ή δύο μεγάλες, ή πέντε πακετάκια μπισκότα σκέτα ή τέσσερα πακέτα γεμιστά, ή δέκα μαντολάτα ή οχτώ παστέλια ή δέκα κουτάκια βανίλια –αυτή που γίνεται υποβρύχιο-, κι αν το κράταγα για το καλοκαίρι, θα μπορούσα να πάρω από τον παγωτατζή δέκα χωνάκια παγωτό χύμα ή πέντε κύπελλα ή τέσσερις πυραύλους του εμπορίου.

Όμως η Αγαθή ήθελε να παίρνει βιβλία. Ήθελε να δικαιώσει τις προσδοκίες των γονιών της για την «τσούπα» τους, μα πιο πολύ να δώσει υπόσταση στην παρόρμηση που φούντωνε στις εκβολές της ψυχής της για γνώση και για φυγή από οτιδήποτε την καταπίεζε, μέσω της γνώσης. Και την καταπίεζαν πολλά που γίνονταν εύκολα αντιληπτά, και κάποια που μόνο εκείνη γνώριζε, κάποια που μόνο το παιδικό κορμάκι κι η ψυχούλα της υπέμεναν.

Η επαφή με τον επεξεργασμένο λόγο, στην έντυπη ή στην άυλη μορφή του, ήρθε μέσα από τα μαθητικά βιβλία κι από βιβλία που έστελνε στο πατέρα της κάποιος συμμαθητής του, εκπαιδευτικός, καθώς και από τα ερτζιανά, κυρίως από τον Ραδιοφωνικό σταθμό Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Κείμενα λογοτεχνικά και τραγούδια.

[…] μάζευα πενηντάλεπτο πενηντάλεπτο το καθημερινό χαρτζιλίκι –κι αντί να παίρνω κάθε δεύτερη μέρα μια τυρόπιτα της μιας δραχμής, έπαιρνα κάθε μήνα κι ένα βιβλίο: τον Επιτάφιο του Ρίτσου, τη Ρωμιοσύνη, τη Σονάτα του Σεληνόφωτος… Κάποτε πήρα και την Ασκητική του Καζαντζάκη. Έπειτα άρχισα να παίρνω τις σαιξπηρικές τραγωδίες στις μεταφράσεις του Ρώτα. Τελευταίο πήρα τον Ματωμένο γάμο του Λόρκα στη μετάφραση του Γκάτσου.

Και θα φτάσει κάποτε ως τα κακοτράχαλα όρια του μικρού της χωριού η αύρα του πολιτισμικού και πολιτικού μηνύματος των Λαμπράκηδων, κι οι μουσικές του Μίκη και το οραματικό φάσμα μιας καλύτερης πιο δίκαιης κοινωνίας.

Ο πατέρας της Αγαθής, παίρνει την παράτολμη απόφαση να μετακομίσουν στην Αθήνα, στα Λιόσια, προκειμένου η «τσούπα» του να εξασφαλίσει αποτελεσματικότερες συνθήκες σπουδών. Αυτός ο πατέρας, που όπως γράφει η Αγαθή, με το μερίδιο που του αντιστοιχούσε από την πώληση ενός οικογενειακού χωραφιού:

[…] σαν εφόδιο για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση- μου πήρε την εγκυκλοπαίδεια Δομή, που έδινε δώρο το δεκαπεντάτομο λεξικό Δημητράκου. Πολύ μεγάλη απόφαση, αν φανταστεί κανείς πως τότε αυτές οι πέντε χιλιάδες δραχμές αντιστοιχούσαν σε πέντε στρέμματα χωράφι. Αλλά κι εγώ πόσες φορές τα έχω οργώσει, ξεφυλλίζοντας τριάντα τόμους, συν έναν της Πινακοθήκης, τριάντα έναν!

Η εγκατάσταση στην Αθήνα δεν θα ευδοκιμήσει για λόγος πρακτικούς. Θα επιστρέψουν στο χωριό. Θα συνεχίσει στο Μεικτό Γυμνάσιο Νεοχωρίου κι αργότερα στο Θηλέων Μεσολογγίου. Όμως η Αγαθή ξέρει πλέον το δρόμο. Ξέρει πού βρίσκεται το αντικείμενο του πόθου της: η μήτρα της γνώσης. Κι όποτε μπορεί το σκάει για την Αθήνα. Ήδη έχει επισκευτεί τον Ρίτσο στο σπίτι του και τη νύχτα του Πολυτεχνείου φορτώθηκε ένα σακούλι λεμόνια πήρε και το τρατζιστοράκι της και τράβηξε για τη φωτιά των γεγονότων. Και μόλις έπεσε η δικτατορία ξανακατέβηκε στην κηδεία του Βάρναλη. Κι εντάχθηκε στις πολιτικές νεολαίες της Αριστεράς. Και προσπαθούσε να ρουφήξει τη ζωή μέσα από τη γνώση και τη δράση. Ήδη, όπως είπαμε, λίγο πριν ταυτοποίησε ένα όνομα, αυτό του Νίκου Γκάτσου, με ό,τι καταλυτικά την συγκλόνισε, ως γραφή, ως στίχος, πρωτότυπος ή μεταφρασμένος. Να πώς το αφηγείται:

[…] εκείνο το φθινόπωρο του 1974 έκανα τη μεγαλύτερη διαπίστωση της ζωής μου: η μετάφραση του Ματωμένου γάμου, η διασκευή και ραδιοσκηνοθεσία κάποιων θεατρικών έργων και οι στίχοι των τραγουδιών που με συγκινούσαν και περίμενα να τα ακούσω από το ραδιόφωνο σαν μηνύματα που εκπέμπονταν ακριβώς για μένα από έναν κόσμο μαγικό είχαν την υπογραφή «Νίκος Γκάτσος». Κάτι άστραψε στο μυαλό μου, στην ψυχή μου, γύρω μου, και μ’ έκανε να τρέξω στο τηλεφωνικό κέντρο και να ψάξω στον κατάλογο το τηλέφωνό του: μπορεί οι αγαπημένοι ποιητές να είναι μοναδικά όντα, δεν παύουν όμως –και είχα ήδη το παράδειγμα του Ρίτσου- να είναι άνθρωποι μέσα στο κοινωνικό σύνολο και όχι εκτός, όπως νομίζουν οι άμουσοι. Κι αφού βρήκα τον αριθμό, βρήκα και την τόλμη και του τηλεφώνησα.

Βρήκε τον αριθμό στον τηλεφωνικό κατάλογο. Απίστευτο ακούγεται σήμερα. Όμως τότε δεν είχαν κυριαρχήσει τα ωμοφαγικά ΜΜΕ του life style και οι δημιουργοί εμπιστεύονταν την κοινολόγηση της διεύθυνσης του σπιτιού τους και τον τηλεφωνικό τους αριθμό. Του τηλεφώνησε η Αγαθή, συστήθηκε, δεκαεξήμισι χρονών κοπελίτσα, ζήτησε την ταχυδρομική διεύθυνση και του έγραψε. Κι εκείνος ανταποκρίθηκε με χαρά, κι απάντησε, και τα Χριστούγεννα της έστειλε τα δώρα του, δίσκους βινυλίου, κασέτες, ένα ραδιοκασετόφωνο, μια πένα Parker και ελβετικές σοκολάτες. Και λίγο αργότερα εκείνος την επισκεύτηκε στο χωριό και γνώρισε τους γονείς της. Έτσι λοιπόν, με ένα τηλεφώνημα και μιαν επιστολή ξεκίνησε μια επαφή και μια σχέση ζωής. Της νεαρής Αγαθής Δημητρούκα, ενός αγριμιού με ζηλευτή φιλομάθεια και του ώριμου πνευματικά και ηλικιακά Νίκου Γκάτσου, του ποιητή της Αμοργού, του μεταφραστή, του στιχουργού που απέδειξε, πρώτος ίσως αυτός, την δυνατότητα ισοτιμίας της στιχουργικής με την ποίηση. Μόλις η νεαρή κοπέλα τέλειωσε το Σχολείο έφυγε για την Αθήνα, παρά τις φωνές της μάνας της.

Για την Αθήνα έφυγα (γράφει) με το «ζαρμπί» μου, δηλαδή με το έτσι θέλω. Πήρα τη γραφομηχανή μου και τα ρούχα μου, πήρα το λεωφορείο, και κατά τις δυόμισι το μεσημέρι χτυπούσα το κουδούνι της μονοκατοικίας της οδού Σπετσών 101 στην Κυψέλη.

Ο Νίκος με περίμενε.

«Άργησες» ήταν η πρώτη του κουβέντα.

«Μα…»

«Άργησες είκοσι χρόνια!»

«Πριν από είκοσι χρόνια δεν είχα ακόμα γεννηθεί…»

«Μάλλον έπρεπε να ήμουν εγώ είκοσι χρόνια νεότερος».

Έτσι ξεκίνησε μια σχέση μαθητείας, δημιουργίας και αγάπης, κάτω από την ίδια στέγη, που κράτησε ως το θάνατο του Γκάτσου. Την επιλογή της αυτή θα την εκφράσει, μορφοποιώντας την σε στίχους, αργότερα, στίχους όπως π.χ.: Τίναξα απ’ τον ώμο μου/την απελπισία,/χάραξα το δρόμο μου/στην κακοτοπιά ή ακόμη όπως: Θέλω να πετάξω ελεύθερα/πιο πέρα κι από το κενό/πράγματα μικρά και δεύτερα/δεν ξέρω ν’ αγαπώ.

Από το σημείο αυτής της πρώτης επαφής ξεκινά η εξιστόρηση της ζωής με τον Γκάτσο και με τους ανθρώπους της Τέχνης γύρω από τον Γκάτσο: Χατζιδάκις, Ελύτης, Ξαρχάκος, Λορεντζάτος, Μούσχουρη, Κηλαηδόνης, Μούτσης, Μητσιάς, Εμιρζάς, Πατσιφάς, Λεφεντάριος, Σταθόπουλος, Σωτήρης Μουστάκας, Μαρία Μπονέλου, άλλοι πολλοί συγγραφείς, ποιητές, μουσικοί, ηθοποιοί, ζωγράφοι. Καθηγητές στο λόγο και στο έργο των οποίων μαθήτευσε το νεαρό αγρίμι από την επαρχία, κάτω από την επίβλεψη και την υψηλή διδαχή του πρυτάνεως Γκάτσου. Γιατί ο Γκάτσος αναγνωριζόταν ως πρύτανης απ’ όλη τη σύνθεση της ιστορικής παρέας του «Φλόκα», του «Ζωναρά» και του «GB Corner».

Ως εκ τούτου, λοιπόν, τα δύο τρίτα του βιβλίου, μπορούμε να πούμε, πως είναι η βιογραφία ενός μέρους της ζωής και της δημιουργίας του Νίκου Γκάτσου δοσμένη μέσα από το αγαπητικό, αλλά δίκαιο και γι’ αυτό αντικειμενικό, βλέμμα της Αγαθής Δημητρούκα. Μαθαίνουμε πολλά για τον Γκάτσο. Για τις καθημερινές του συνήθειες, τον χαρακτήρα του, την αρχοντιά και τη γαλαντομία του, για τις εμμονές του, για το χιούμορ του, για τις απόψεις σχετικά με το τραγούδι και τη στιχουργική, για τους προγόνους και τους γονείς του, για τη γνώμη του σχετικά με ομότεχνούς του και τους φίλους, για τον τρόπο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγραψε τους στίχους κάποιων τραγουδιών, για τα σημάδια της φθοράς πάνω του, για την αρρώστια και το θάνατό του.

Όσο εντυπωσιακό, όσο θελκτικό κι αν είναι το περιεχόμενο των σελίδων που αναφέρονται στον Γκάτσο και τη συντροφία, ο αναγνώστης γοητεύεται από εκείνα τα σημεία στα οποία προβάλλει εξομολογητικά το πνεύμα και η συναισθηματική σκευή της Αγαθής Δημητρούκα:

η αυτογνωσία της:

[…] το υπερβολικό αίσθημα ασφάλειας (λέει) που μου ενέπνευσε, σε συνάρτηση με τον παρορμητικό χαρακτήρα μου, με έκανε συχνά να εκτιμώ λάθος καταστάσεις και πρόσωπα και να πέφτω σε παγίδες.

Γιατί, παρόλο που ακόμα και σήμερα, νιώθω τον Γκάτσο σα προστατευτική αύρα γύρω μου, σπάνια καταφέρνω να ισορροπώ: βουλιάζω στις καταβόθρες των λαθών μου.

η σεμνότητα και η ευγνωμοσύνη: Ο Γκάτσος αναρρώνει από καρδιακό επεισόδιο και κουράζεται εύκολα με αποτέλεσμα να παραιτείται με την πρώτη προσπάθεια από οποιαδήποτε πνευματική εργασία.

Ο Χατζιδάκις όμως, (γράφει η Αγαθή) ετοιμαζόταν για συναυλία στο Ηρώδειο με τη Νάνα Μούσχουρη και ήθελε, μαζί με τους Μύθους μιας γυναίκας, να παρουσιάσει με ελληνικούς στίχους και ορισμένα τραγούδια από τα Reflections, αφού τότε οι μετέπειτα Αντικατοπτρισμοί με τη Μούσχουρη προορίζονταν να δισκογραφηθούν.

Με τον Γκάτσο να παραιτείται λοιπόν και με τον Χατζιδάκι να μην έχει πρόβλημα αν τους στίχους τους έγραφα εγώ –[…]- μου παρουσιαζόταν η ευκαιρία να βγω μπροστά, όμως προτίμησα να αντισταθώ σε μια τόσο άνανδρη φιλοδοξία.

Κανένα φυσικό ή ψυχικό μειονέκτημα του ανθρώπου δε μου προκαλεί αποστροφή παρά μόνο η ανανδρία, και τίποτα δε με συναρπάζει περισσότερο από τη φιλοδοξία που έχει ως αφετηρία της τη γενναιότητα.

η ανταπόδοση της γενναιοδωρίας: Στον Γκάτσο αρχίζουν να γίνονται ορατά τα σημάδια της φθοράς. Το σώμα γερνάει, η φλόγα του πνεύματος θαμπώνει. Η Αγαθή Δημητρούκα αναρωτιέται:

Θ’ άντεχα να ζήσω πλάι του δέκα –και παραπάνω ίσως- γερασμένα χρόνια; Θα μπορούσα ν’ αντέξω τη φθορά του; Να βλέπω το μυαλό που λάτρεψα να χάνει την ισχύ του; Δεν ήταν η αγάπη του κορμιού που μας συνέδεε. Όχι! Δεν θα μπορούσα. Δε θα το άντεχα. Κι ακριβώς γι’ αυτό έπρεπε να φύγω: για να μην είμαι εκεί στην ερήμωση του νου. Όμως, αν έφευγα, τι θα έκανε εκείνος; Θα μπορούσε ν’ αντέξει τη δειλία μου; Όχι! Αποκλείεται! Δε θα μπορούσε. Η φυγή μου θα τον σκότωνε. Δεν ήταν μια συνηθισμένη φυγή σε καιρό ειρήνης. Ήταν λιποταξία! Γιατί είχε ξεσπάσει ο πόλεμος της ηλικίας. Ήταν ακύρωση των βιωθέντων από τα μη δυνάμενα να βιωθούν. Θα πολεμήσω είπα· κι έμεινα.

Όσο διαβάζει κανείς το βιβλίο, ακόμα και μέσα στην καρδιά των διηγήσεων που πρωτοστατεί ο Γκάτσος, συνειδητοποιεί πως τον ενδιαφέρει μονάχα η Αγαθή Δημητρούκα, λες και όλα τα γύρω από αυτήν πρόσωπα, και ο ίδιος ο Γκάτσος, έχουν απορροφηθεί στο πνεύμα της και ενυπάρχουν ως αύρα συναισθήματος στην εκ βαθέων εξομολόγησή της.

Οι αρετές της γραφής σ’ αυτό το βιβλίο είναι πολλές. Θα σημειώσω τη γάργαρη ροή της αφήγησης, την ενδιαφέρουσα αλλαγή ροής στις διαδρομές του νερού, καθώς και την έγκαιρη διακοπή της ροής προτού πλημμυρίσουν οι σελίδες και πνιγεί το φύτρο της αφήγησης χωρίς να βλαστήσει. Ακόμη τα ποικίλματα του κειμένου με στίχους της Αγαθής Δημητρούκα που είτε ερμηνεύουν είτε υποστηρίζουν την αφήγηση. Κι ακόμη τις χρήσιμες σημειώσεις, που εκτείνονται σε ενάμισι, σχεδόν, τυπογραφικό και, γραμμένες με κάποιο συναίσθημα, όπως τονίζει η συγγραφέας, αποτελούν συνέχεια της αφήγησης.

Η ίδια η συγγραφέας, σε ένα αυτοαναφορικό κείμενο σχετικά με τη γραφή αυτού του βιβλίου, έχει πει:

Πρόκειται για το πρώτο μου βιβλίο που απευθύνεται σε ενήλικους αναγνώστες, οι οποίοι εύκολα θα αντιληφθούν ότι χρησιμοποιώ τη ζωή μου, παρ’ όλες τις τραγικές αντιθέσεις της, ως αφορμή για να μεταφέρω βιωμένες μνήμες καθώς και δανεισμένες, για να καταθέσω μαρτυρίες αλλά και συναισθήματα και για να αποδώσω ατμόσφαιρες χωρίς παραμορφώσεις απ’ τον χρόνο.

Το προσωπικό μου όφελος; Ώσπου να κλείσουν οι δύο μήνες της συγγραφής, αισθάνθηκα την ψυχή μου να μαλακώνει, την ανάσα μου να δυναμώνει και να βρίσκω το πολύτιμο σθένος να αντισταθώ, μαζί με όσους αντιστέκονται, σε όλα αυτά που μας κάνουν να πουλάμε τη ζωή και να χρεώνουμε τον θάνατο, χωρίς να μαθαίνουμε ποτέ τι μένει.

Γιώργος Χ. Θεοχάρης

BookPress

"Πώς να απαλλαγελιτε από το κάπνισμα πανεύκολα!"

2012-02-12T17:52:00.000+02:00

Eκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου "Πώς να απαλλαγείτε από το κάπνισμα πανεύκολα!" του Λιβαδείτη συγγραφέα, μουσικού και εκπαιδευτικού Θανάση Αποστόλου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οσύλλογος ΦΙΛΟΙΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ σας προσσκαλείστην εκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου"Πώςνα απαλλαγείτε από το κάπνισμα πανεύκολα!"του Λιβαδείτη συγγραφέα, μουσικού καιεκπαιδευτικού ΘανάσηΑποστόλου, την Τρίτη14 Φεβρουαρίου 2012και ώρα 7.30μμ,στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΔημόσιαςΚεντρικής Βιβλιοθήκης Λεβαδείας (Κάδμου7 & Δαιδάλου, 3ος όρ.)

Μήπως;

Μισείτετο τσιγάρο αλλά ταυτόχρονα το λατρεύετεκαι δε μπορείτε να φανταστείτε τη ζωήσας χωρίς αυτό;

Έχετεποτέ παγώσει από φόβο νιώθοντας ένανπερίεργο πόνο κάπου στο σώμα σας;Αναρωτηθήκατε μήπως έφτασε η ώρα να"πληρώσετε" τα χιλιάδες τοξικάτσιγάρα που καπνίσατε;

Έχετενιώσει υπερηφάνεια και αποφασιστικότηταδιακόπτοντάς το ... και μετά από λίγεςμέρες ή μήνες τον εξευτελισμό και τηναπογοήτευση του ξανακυλίσματος;

Ανησυχείτεγια ένα αγαπημένο σας πρόσωπο πουκαπνίζει;

ΝιώθετεΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ να μάθετε γιατίακριβώς αγαπάμε τόσο κάτι που μαςσκοτώνει και μας αφαιρεί τόσα χρήματα;

Τότε,θα πρέπει να ακούσουμε όλοι μας τι έχεινα μας πει ο Θανάσης Αποστόλου!!!

==============================

Λίγαλόγια για τον συγγραφέα

ΟΘανάσηςΑποστόλου γεννήθηκεκαι μεγάλωσε στη Λιβαδειά. ΣπούδασεΜουσικολογία στο ΑΠΘ. Τα τελευταίαχρόνια εργάζεται στο Γυμνάσιο ΑγίουΓεωργίου και μένει στη Λιβαδειά.

Απόμικρός του άρεσε να ψάχνει το "γιατί"και το "πώς" πίσω από κάθε τι. Τονευχαριστεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι ηδουλειά του του επιτρέπει να αφιερώνειχρόνο στα ενδιαφέροντά του.

Έχειεκδόσει το βιβλίο "Πώςνα απαλλαγείτε από το κάπνισμα πανεύκολα!",που κυκλοφορεί σε έντυπη αλλά καιηλεκτρονική (pdf)μορφή (οι 100 πρώτες σελίδες).

Έχειδημιουργήσει την ιστοσελίδα Skeptomai.gr- σκέφτομαι άρα υπάρχω, και κανάλι στοYoutube ησιωπή των μαθητών

«Εφυγε» ο ποιητής του καμβά, Αντόνι Τάπιες

2012-02-10T12:17:00.001+02:00

O τελευταίος κορυφαίος Ισπανός ζωγράφος και από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ο Αντόνι Τάπιες, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών, στη γενέτειρά του Βαρκελώνη, όπου ζούσε και είχε το ομώνυμο ίδρυμά του. Πολλοί κατατάσσουν τον Τάπιες δίπλα στα μεγάλα ονόματα της τέχνης του προηγούμενου αιώνα, μαζί με τον συμπατριώτη του Πικάσο, τον Νταλί, τον Μιρό κ.ά.
Ο Αντόνι Τάπιες ήταν ένας ποιητής του καμβά. Επλασε τη δόξα του με ταπεινά υλικά, «απόβλητα του πολιτισμού», όπως σπάγκους, σύρματα, κουρέλια, χαρτιά, άχυρα, χώμα. «Η τελειότητα, έλεγε, δεν αναδεικνύεται μόνον από τις υψηλές ιδέες, αλλά θα πρέπει να συμβαδίζει και με μια γήινη σχέση».

Αφησε πίσω του έναν τεράστιο αριθμό έργων, περίπου 8.000, πολλά από τα οποία κοσμούν τις μόνιμες συλλογές ορισμένων από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, όπως το ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης, το Μπομπούρ του Παρισιού, την Τέιτ Γκάλερι του Λονδίνου κ.ά. Ενας μεγάλος αριθμός έργων του βρίσκονται και στο ομώνυμο Ιδρυμα στη Βαρκελώνη, το οποίο ο καλλιτέχνης ίδρυσε το 1984, με σκοπό την προώθηση και τη μελέτη της σύγχρονης τέχνης.
Ο Τάπιες «δημιούργησε ένα δικό του λεξιλόγιο, το οποίο μας επέτρεψε να δούμε την πραγματικότητα με διαφορετικό τρόπο», όπως δήλωσε ο Μανουέλ Μπόρχα-Βιλιέλ, διευθυντής του Μουσείου «Ρέινα Σοφία» της Μαδρίτης, το οποίο διαθέτει μια πλούσια συλλογή έργων του Καταλανού ζωγράφου.
Γεννημένος το 1923, γόνος αστικής οικογένειας της Βαρκελώνης, ο Τάπιες παράτησε τις νομικές σπουδές του για να αφοσιωθεί στην τέχνη. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του περιοδικού και της ομάδας Ντάου αλ Σελ, ενός πρωτοποριακού κινήματος στη Βαρκελώνη στα τέλη της δεκαετίας του 1940, που συνδύαζε τον υπερρεαλισμό και τον ντανταϊσμό.
Γήινα χρώματα
Επηρεασμένος από τον Μιρό κυρίως, ανέπτυξε ένα δραματικό ύφος, όπου κυριαρχούν η λιτή, απέριττη εικονογραφία και τα γήινα χρώματα. Οι αφηρημένοι πίνακές του με γρατσουνισμένα ή ξυσμένα χρώματα θυμίζουν άνυδρα ισπανικά τοπία και ανήκουν στα χαρακτηριστικότερα δείγματα της τέχνης του.
Με βάση το προσωπικό ύφος του, οι ειδικοί τον κατατάσσουν στο εικαστικό κίνημα του Αφορμισμού. Και ο Τάπιες δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστος στο έργο του από τη φρίκη του Ισπανικού Πολέμου. Το 1950 βρέθηκε με υποτροφία στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον άλλο μεγάλο Ισπανό, τον Πικάσο. Στις δεκαετίες του '60 και του '70 στρατεύτηκε εναντίον του Φράνκο. Κι αυτή η εμπειρία «πέρασε» στα έργα του.
Με τον χαρακτηρισμό «ποιητής της ύλης» αποχαιρέτησε η «Ελ Παΐς» τον Αντόνι Τάπιες, ενώ ο πρωθυπουργός της χώρας Μαριάνο Ραχόι μίλησε για «έναν από τους μεγάλους καινοτόμους της τέχνης του 20ού αιώνα». Ο Τάπιες τιμήθηκε με πολλές σημαντικές διακρίσεις, ανάμεσά τους ο τίτλος του Μαρκήσιου με τον οποίο τον έχρισε το 2010 ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ e-go.gr

Ένα ποίημα για τις καραμέλες

2012-02-10T11:38:00.000+02:00

Του Θανάση Σκαμνάκη

Ένας αγαπημένος σύντροφος μου έστειλε την περασμένη βδομάδα ένα ποίημα που βρήκε (και βρήκα κι εγώ) ενδιαφέρον και που με πολλούς τρόπους μας αφορά. Ο ποιητής είναι βραζιλιάνος, λέγεται Μάριο ντε Αντράντε και είναι επίσης δοκιμιογράφος και μουσικολόγος. Ακόμα κι αν η μετάφραση δεν είναι η πιο καλή, το ποίημα αξίζει τον κόπο (Πολύ περισσότερο που αυτές οι υπόγειες επικοινωνίες των φίλων είναι σαν άχραντα μυστήρια):

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα,/ ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος/ ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα.../
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις/ πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση./
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά,/ νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά./
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη/ χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει./
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες./ Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί./
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους./ Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους/ για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους./
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα/ μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο.../ μετά βίας για την επικεφαλίδα./
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες./ Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται.../ Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.../
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση./ Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους./ Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους./ Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους./ Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους./ Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια/ και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια./ Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή./ Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.../ Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως/ μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή./ Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η/ ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει./ Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν... Είμαι σίγουρος/ ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει./ Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με/ τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου./ Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...».
Πηγή ΠΡΙΝ

Ο Γιάννης Καλπούζος, με το νέο του μυθιστόρημα «Άγιοι και δαίμονες – εις ταν Πόλιν» στο Εντευκτήριο του Εμβολίμου στα Άσπρα Σπίτια

2012-02-10T00:08:00.001+02:00

ΟΓιάννηςΚαλπούζος,μετά το «Ιμαρέτ»,

καιπάλι κοντά μας με το νέο του μυθιστόρημα«Άγιοικαι δαίμονες – εις ταν Πόλιν»

Μυθοπλασίακαι πραγματικότητα συνυφαίνονται στουφαντό της Πόλης από το 1808 ως το 1831.Καθημερινή ζωή, έρωτες, δυνατές φιλίες,πλούτη, φτώχεια, οραματιστές, συμμορίεςτων δρόμων, χασικλήδες, δερβίσηδες,γενίτσαροι· αρνησίθρησκοι, κρυπτοχριστιανοί,δεισιδαιμονίες, ερωτικά ξόρκια, χαμέναόνειρα, οι γυναίκες στη σκοτεινή πλευράτου φεγγαριού· πυρκαγιές, παζάρια,βεγγέρες, καπηλειά των 1000 τ.μ., η τρομερήφυλακή του Μπάνιον, το μπουντρούμι καιη αστυνομία του Πατριαρχείου· κοινάσχολεία, η Μεγάλη του Γένους Σχολή,ερωμένες Πατριαρχών, λεσβίες, αρώματα,λάσπες, βασανιστήρια, πανούκλα·προεπαναστατική περίοδος, Φαναριώτες,συνωμοσίες, μυστικές εταιρείες, προδότες,μισαλλοδοξία, οι σφαγές στην Πόλη το1821· Ρωμιοί, Οθωμανοί, Αρμένιοι, Φράγκοι,Εβραίοι. Κι ακόμα Πόντος, Χίος, Δραγατσάνι,Μανιάκι, Αλεξάνδρεια.

Πόθος,φόβος, όχλος, άγιοι και δαίμονες.

Έναεπικό μυθιστόρημα που καθηλώνει τοναναγνώστη με την περιπετειώδη ζωή τωνηρώων του, την ατμόσφαιρά του, τηχειμαρρώδη γλώσσα του, το συναίσθημα,τον στοχασμό, τις αστείες καταστάσειςκαι την ολοζώντανη αναπαράσταση τηςεποχής εκείνης.

"ΑΠΟ ΤΟ ΕΑΜ ΣΤΗΝ ΕΔΑ" : παρουσίαση και συζήτηση για το νέο βιβλίο του Μ. Λυμπεράτου στη " Σύγχρονη Έκφραση"

2012-02-08T23:41:00.000+02:00

Την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012 στις 8.00 μ.μ.

στο βιβλιοπωλείου ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

ο ιστορικός Μιχάλης Λυμπεράτος

παρουσιάζει το νέο του βιβλίο

ΑΠΟ ΤΟ ΕΑΜ ΣΤΗΝ ΕΔΑ

και το συζητά με τον καθηγητή του Παν/μίου Αθηνών

Ηλία Νικολακόπουλο και το κοινό.

Από το ΕΑΜ στην ΕΔΑ:

η καθυστερημένηανακάλυψη μιας περιόδου που θυμίζειτο σήμερα

Δεν ήταν μόνο πολλές από τις ιστορικές απορίες πουυποκίνησαν τη έρευνα και τη σύνταξη αυτού του βιβλίου. Ήταν κυρίως ένα αίτημα πουαναφερόταν σε μια ευρύτερη ιστορική απαίτηση: να «ανοίξει» η μετεμφυλιακή περίοδοςστην ιστορική έρευνα, να της αποδοθεί η σημασία που της αναλογούσε ως προσδιοριστικόστοιχείο του ιστορικού γίγνεσθαι. Γιατίυπερδιογκώθηκε, και σωστά, η μελέτη της Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου, περίοδοιπολύ πιο θεαματικές και «εμφανείς» σε αναφορά με τη συλλογική ιστορική εμπειρία,αλλά και τρόπον τινά και παραγνωρισμένες, αφού οι προεκτάσεις τους στην επόμενηδεκαετία δεν αναλύθηκαν με την επάρκεια και το ιστορικό βάρος που τους αναλογούσε.

Ωστόσο, είναι ίδιον της ιστορικής μεθόδου να λειτουργείκαι ιστορικό-προοπτικά, να ερμηνεύεται δηλαδή το ιστορικό επιστητό από την εξέλιξητου. Από την άποψη αυτή το τι συνέβη την δεκαετία του 1940 εξηγείται και από τηνοπτική της δεκαετίας του 1950. Και αυτό ακριβώς συνιστά και το περιεχόμενο του πρώτουερωτήματος στο οποίο επιχείρησε να απαντήσει το βιβλίο: γιατί μια ηττημένη, κατασυκοφαντημένηκαι υπό καθεστώς πολιτικής ανελευθερίας Αριστερά κατορθώνει να επανέλθει, έστω καιμε οδυνηρές συνέπειες για τα μέλη της, στην πολιτική σκηνή, και μάλιστα σε 8 μόνοχρόνια από το τέλος του εμφυλίου να διεκδικεί την εξουσία μέσω εκλογών (1958).
Ηανάκαμψη αυτή μήπως τελικά εξηγεί ότι δεν ήταν πλήρως απονομιμοποιημένη η Αριστεράπαρά την εμφύλια σύρραξη; Μήπως, κατά προέκταση, ο εμφύλιος δεν εξηγείται και μόνοαπό το μανιχαϊστικό σχήμα επανάσταση-αντεπανάσταση -που με εργώδη τρόπο φιλοτέχνησανη μετεμφυλιακή πόλωση και φιλοδοξίες ηγετών της Αριστεράς σαν το Ζαχαριάδη- αλλάήταν ένα πολύ πιο σύνθετο φαινόμενο και όχι μια απλή σύγκρουση κυριαρχίας, που απαξίωσετελεσίδικα τον ηττημένο; Μήπως η ΕΔΑ και η πορεία της δείχνουν ότι ο εμφύλιος δενκατάργησε και την παραγωγή της απαίτησης να επανέλθει, και γρήγορα, η Αριστερά στηνπολιτική ζωή, αφού δεν ήταν μόνο εκείνη υπεύθυνη για αυτόν;

Πέραν από αυτό το κυρίαρχο ζήτημα, μια σειρά συνδεδεμέναμε αυτό ερωτήματα απέρρευσαν: ποιοι ήταν τελικά οι υποκειμενικοί παράγοντες αυτήςτης μετεμφυλιακής ανάκαμψης της Αριστεράς; Πως κατόρθωσε να αντιπαρέλθει και ναδιαχειριστεί την ίδια την κρίση της που προκάλεσε ο εμφύλιος; Πως ανταποκρίθηκεστις ιστορικές απαιτήσεις πολιτικής εκπροσώπησης που γέννησε η μετεμφυλιακή κοινωνία;Γιατί δεν δημιουργήθηκε μετά τον εμφύλιο μια ισχυρή κεντροαριστερά ενώ την ευνοούσανοι συνθήκες και γιατί απέτυχε η δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κόμματος στην Ελλάδα;

Η απόπειρα απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα παρήγαγεκαι καινούργια: τι ήταν η μετεμφυλιακή Αριστερά που δημιουργήθηκε; Πως ο απομονωτισμόςτης ταξικής καθαρότητας υποσκελίστηκε από πολιτικές συμμαχιών και διεύρυνση, σεσυνθήκες εσωτερικής δημοκρατίας, των όρων πρόσβασης ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικώνδυνάμεων στα μέτωπα της Αριστεράς; Και τέλος πως οι διαδικασίες αυτές άφησαν ανοικτάενδεχόμενα, τα οποία αργότερα προσδιόρισαν, πολύ πιο εμφανώς, τις αντιθέσεις καιτις διασπάσεις του αριστερού στρατοπέδου;

Ήταν, όμως, και δύο κενά της ιστοριογραφίας που έπρεπενα αποτελέσουν αντικείμενο ρητής διαπραγμάτευσης: το πώς μεθοδεύτηκε ένα κρατικόέγκλημα, αυτό της δολοφονίας του Νίκου Μπελογιάννη, οι ευθύνες όσων ενεπλάκησανσε αυτό ή δεν το απέτρεψαν. Αλλά και το πώς παρήχθη και ποια βασιμότητα είχε σταπραγματικά δεδομένα της εποχής αυτό πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η προπαγάνδα του μεταπολιτευτικούσοσιαλιστικού χώρου εις βάρος της Αριστεράς και συμπυκνώθηκε στο σύνθημα «τι Πλαστήρας,τι Παπάγος». Ήταν πράγματι έτσι; Ήταν απόρροια της αδυναμίας της Αριστεράς να αντιληφθείτους πραγματικούς αντιπάλους; Ή μήπως η ιστορία παραποιήθηκε για να προσδώσει μιαιστορική νομιμοποίηση στην απαίτηση για την μετατροπή της σε «ουρά» της σοσιαλδημοκρατίας;

Στην ουσία η εκδήλωση της σύγχρονης οικονομικής κρίσηςσε όλη της την έκταση συνέπεσε με την επέτειο των 60 χρόνων από τη δημιουργία τηςΕΔΑ. Το βιβλίο αυτό, προϊόν μιας μακροχρόνιας διαπραγμάτευσης, προσέλαβε αυτόματαέναν ιδιαίτερο χαρακτήρα που προσδιόρισε και τις τελικές «διορθώσεις». Αυτός δενείναι άλλος από την απαίτηση να συγκροτηθεί μια νέα αντίσταση, το τρίτο ΕΑΜ (τοδεύτερο με βάση την ορολογία του 1950 ήταν η ΕΔΑ), προκειμένου να δοθεί μια άλλη,όχι πια αδιέξοδη, απάντηση στην σύγχρονη κρίση. Το βιβλίο ευελπιστώ ότι συμβάλει,τηρουμένων των αναλογιών, στην κατεύθυνση αυτή αφού σκιαγραφεί τις διαδικασίες καιτις απαιτήσεις που γεννήθηκαν αλλά και τις απαντήσεις που δόθηκαν σε μια εξίσουκρίσιμη περίοδο, αυτή της εποχής του σχεδίου Μάρσαλ, με τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων,των ανέργων, τους υπέρογκους εξοπλισμούς και την «βοήθεια» του 85% των ελληνικώνσπιτιών χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και αποχετευτικό σύστημα, «βοήθεια» που εξυπηρετούσε και τότε τα σχέδια των διεθνών πιστωτών.

Μιχάλης Λυμπεράτος

Λαμπρόπουλος Νίκος

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

Πεσόντων Μαχητών 47

Λιβαδειά 32100

τηλ: 2261023136

fax: 2261021481

n-lamp@otenet.gr

http://sigxroniekfrasi.blogspot.com

Κινηματογραφικές προβολές

2012-02-08T16:03:00.002+02:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗΛΕΣΧΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

H ΦωτογραφικήΛέσχη Λιβαδειάς και η Κινηματογραφική ΛέσχηΛιβαδειάς σε συνεργασίαμε το ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΤΡΑΣ -13o ΔΙΕΘΝΕΣΠΑΝΟΡΑΜΑ
δ ι ο ρ γ α νώ ν ο υ ν

Πρόγραμμα προβολών βραβευμένωνταινιών στη Λιβαδειά.

Η ΦωτογραφικήΛέσχη Λιβαδειάς και ηΚινηματογραφική ΛέσχηΛιβαδειάς ανοίγοντας τιςπόρτες τους σε νέους κινηματογραφικούςδημιουργούς, φιλοξενούν τις προβολέςμε τις βραβευμένες ταινίες του 13ουΔιεθνούς Φεστιβάλ ΚινηματογράφουΠάτρας.

Την Παρασκευή10/02/2012 και το Σάββατο 11/02/2012 θα προβληθούν
οιταινίες που διακρίθηκαν στο ελληνικότμήμα της διοργάνωσης, σε
ένα πλαίσιοπροώθησης νέων σκηνοθετικών δημιουργιώνπου -ίσως- από
πουθενά αλλού το κοινόδεν θα μπορέσει να δει.

Πρόγραμμαπροβολών:\

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/02/2012 9.00 μ.μ.

Thehappy life - Μίνως Νικολακάκης 8', 2009
Ένας σχεδιαστής κόμικς. Ηγυναίκα του. Οι χαρακτήρες του.Αναστασία - Γιάννης Κόκκαλης, Ευθυμία Καραβά 7' 52'' 2009
Παρακολουθούμεμια συνηθισμένη μέρα από τη ζωή μιαςγυναίκας.

Μουρμουρίσματα- Σταυρούλα Χαντζή 4' 29'' 2009

Νυχτερινός περίπατοςγυναίκας στην πόλη. Ενας τίτλος πουπροσδιορίζει
μια κατάσταση ψυχολογική.Μουρμουρίσματα ή τοίχος...τοίχοι. 1 τοπίο, 2
κάδρα . Σκέψεις που κυριαρχούν καιδημιουργούν στο άτομο μια
αποσύνδεσηαπό την ύπαρξη του στο τώρα. Συμβολικέςεικόνες με
αλληγορικό νόημα καθ' όλητην διαδρομή. Ένας εγκλεισμός .Μια
ενδοσκόπηση..
.Αντί... - Νούτση Αναστασία 22' 2011
Ό τίτλος της ταινίας αντί....φέρνει στο νου μας, κάποιες λέξειςπου
μπορεί να τις συναντήσουμεεννοιολογικά κατά τη διάρκεια τηςταινίας,
όπως αντίθεση, αντίδραση,αντικείμενο, αντίδοτο,αντιμέτωπος,
αντικατοπτρίζω, αντικαθιστώ,αντιστέκομαι, αντιπάρειμι (πορεύομαι
παράλληλαπρος τους απέναντι) όπως ακριβώς και οιδύο έφηβοι, ένα
αγόρι και ένα κορίτσιπου ενώ δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλο,παλεύουν με
το δικό του τρόπο ο καθέναςγια να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τουςκαι
τους σημαντικούς ανθρώπους τηςζωής τους καθώς και τα επείγονταθέματα
που καλούνται να διαχειριστούν.Κι έτσι προβληματίζονται, αποκαλύπτουν
τιςανάγκες τους, αναζητούν την αλήθειακαθώς και τη χαμένη αθωότητα,
βιώνουντη μοναξιά και τον ανταγωνισμό, επιμένουν,απολαμβάνουν,
απογοητεύονται, αλλάδεν παραιτούνται....Το τέλος τηςταινίας
παραμένει ανοιχτό όπως άλλωστεκαι η ζωή του καθένα μπροστά στα
κρίσιμασταυροδρόμια των αποφάσεών μας.

W4crisis- Κώστας Εφήμερος 24' 2011
Μέσα από τις διηγήσεις 4σύγχρονων γυναικών - ΚωνσταντίναΚούνεβα,
Φωτεινή Λαμπρίδη, ΡενάταΒιντζηλαίου και Ελένη Καλαμπόκα -επιχειρούμε
μια σύντομη αναδρομή στησχέση που έχει επιφυλάξει στη γυναίκατο
οικονομικό μοντέλο, από τις απαρχέςτου 18ου αι. μέχρι σήμερα

ΟδόςΣφακτηρίας - Μαριάννα Οικονόμου52', 2009
Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί κοινωνικά, εθνικά και πολιτισμικά
12διαφορετικούς ανθρώπους που μοιράζονταιένα μικρό δρόμο στο κέντρο της
Αθήνας. Η Δάφνη χορεύει τάγκo μόνη στο σπίτι,ο Γιάννης κλείνει τη
σαραντάχρονηβιοτεχνία μπαχαρικών του, ο Κακογιάννηςκάνει πρόβα τη
Λυσιστράτη, η Κούλαμοιράζει κόλλυβα. Ο Αζίζ αγαπάει τηνγιαγιά
απέναντι, η Κατίνα ζει στοεγκαταλελειμμένο εργοστάσιο μαντηλιών,ο
Κώστας φιλοσοφεί στο καλλιτεχνικόσωματείο, ο ναρκομανής προτιμάεινα
πεθάνει... Στιγμές καθημερινότηταςκαι προσωπικών εξομολογήσεωνπου
αποκαλύπτουν την ποικιλία τηςανθρώπινης εμπειρίας και φύσης καθώςκαι
την ύπαρξη κοινών υπαρξιακώνανησυχιών και επιθυμιών. Παρ όλεςτις
ραγδαίες κοινωνικοοικονομικέςαλλαγές που υφίσταται ο Κεραμικός,οι
κάτοικοι της Οδού Σφακτηρίας,βρίσκουν τρόπους να συνυπάρχουν, μέσα
απότη διαφορετικότητά τους.

ΣΑΒΒΑΤΟ 11/02/2012 8.00 μ.μ.
Απόκομμα - Χρήστος Τσάκαλος 8΄2΄΄ 2010
Ένας πατέρας εκδικείταιτην δολοφονία του γιου του από αστυνομικό.Η
ταινία εμπνέεται από τα δεκεμβριανάγεγονότα του 2008 στην Ελλάδα.

Barriers - Γιώργος Τσιρογιάννης & ΑναστασίαΜαστρακούλη 3' 43'' 2010
Το άτομο, κατά τη διάρκεια τηςένταξής του σε κοινωνικές ομάδες -
πρώταστην οικογένεια, μετά στο σχολικό καιακαδημαϊκό περιβάλλον και
αργότεραστο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο - δέχεταιεπιρροές από
εξωτερικούς παράγοντες,οι οποίες διαμορφώνουν την προσωπικότητακαι
έπειτα τη δράση του. Η προκαθορισμένηπρότυπη πορεία, που έχει
σχηματίσειη κοινωνία για κάθε μέλος της, πολλέςφορές εγκλωβίζει το
άτομο σε μία στάσηζωής με πολλούς περιορισμούς. Ηεπιτηδευμένα
τρομοκρατική επιβολήτων περιορισμών αυτών τοποθετεί τοάτομο σε μία
φόρμα, σύμφωνα με τηνοποία αυτό λαμβάνει άκριτα κάποιεςαξίες. Έτσι,
αναπτύσσει ανασφαλήπροσωπικότητα και τείνει στην εσωστρέφεια.Το
"Barriers" αναδεικνύει παραδείγματααπό τέτοιες περιπτώσεις και σκοπό
έχεινα μειώσει τη δυναμική τους.

Τοασανσέρ - Μαριάννα Παπακώστα 5' 2011
Η Ζωή είναι μια 40άραπετυχημένη δικηγόρος που όμως στηπροσωπική της
ζωή έρχεται αντιμέτωπημε τη μοναξιά. Μία όχι και τόσοσυνηθισμένη
μέρα, μια σειρά από τυχαίεςσυναντήσεις, θα την κάνουν να ξανασκεφτεί
τιςαξίες και τις προτεραιότητές της

Ηιστορία του κλεμμένου χρόνου- Σοφία Παπαχρήστου 19' 2009
Μιαφορά κι έναν καιρό, ο Χρόνος του Κόσμουείχε πρόβλημα... Αλλά
κανείς δεν τοέπαιρνε είδηση γιατί όλοι ήταν μέροςτου Κόσμου, του
Χρόνου και του προβλήματόςτου...

Η ΘεσσαλονίκηΑλλιώς- Χρήστος Νικολέρης 74' 2010
Τι είναι το <<ΘεσσαλονίκηΑλλιώς>>. Η ιδέα προέκυψε από τιςδιαδικασίες
της οργάνωσης ενόςδιαφορετικού <<πάρτυ>> για τα 20αγενέθλια του
παλιότερου free press εντύπουστην Ελλάδα, της parallaxi. Έχονταςήδη
συνεισφέρει πολλά στις δημόσιεςυποθέσεις της πόλης, η ομάδα της
parallaxiπροχώρησε σε μια σειρά τριήμερωνδραστηριοτήτων και
εκδηλώσεων μεπολιτιστικό, αρχιτεκτονικό καιπεριβαλλοντικό χαρακτήρα
πουμεταμόρφωσαν ένα μεγάλο μέρος της πόλης.Αυτό το αστικό πείραμα
πραγματοποιήθηκετον Ιούνιο του 2010 εμπνευσμένο από τηνΠαγκόσμια
μέρα για το Περιβάλλον. Το<<Θεσσαλονίκη Αλλιώς>> αποτελείτην
μεγαλύτερη συνεργασία δημιουργικώνομάδων από διαφορετικούς
επαγγελματικούςτομείς, ιδρυμάτων, ιδιωτικών πρωτοβουλιώνκαι
εθελοντών, που έλαβε ποτέ χώραστην πόλη. Στο σύνολο 1000 άνθρωποι και
120τοπικές αρχές και ομάδες συνεργάστηκανγια αυτήν την ιδέα, ενώ
60.000 άνθρωποιπαρακολούθησαν τις εκδηλώσεις.

EΙΣΟΔΟΣΕΛΕΥΘΕΡΗ

Δημοτικό Θέατρο Λιβαδειάς (Δωδεκανήσου 5)

100 χρόνια μετά: Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη Από το 1ο Λύκειο Λιβαδειάς

2012-02-06T23:11:00.005+02:00

… καθώςπου η ποίηση είναι θρησκεία για τολμηρούς, ακριβώς γιατίδε διαθέτει έτοιμους θεούς!

Με αφορμή τησυμπλήρωση των εκατό χρόνων από τηγέννηση του Οδυσσέα Ελύτη το 1^οΓενικό Λύκειο Λιβαδειάς πραγματοποίησετην Παρασκευή το βράδυ στην αίθουσα τουΣυνεδριακού της Κρύας μια από κάθε άποψημεστή και υποβλητική εκδήλωση δίνονταςμε τον πιο παραστατικό τρόπο τη δικήτου απάντηση στα σκοτεινά ερωτήματατων ημερών.

Για δυο περίπουώρες το πυκνό ακροατήριο έμεινε καθηλωμένονα ακούει τον Έλληνα Λόγο του Νομπελίσταποιητή μέσα από προβολές, ομιλίες,απαγγελίες και μελοποιημένους στίχουςμε προσεγμένη οργάνωση και υψηλώνπροδιαγραφών απόδοση κυρίως από τηνπλευρά των μαθητών, τέτοια που έκανετον κεντρικό ομιλητή της βραδιάςσυγγραφέα κο Νικήτα Παρίση να τη θεωρήσειεφάμιλλη των όσων έγιναν σε όλη τηδιάρκεια της χρονιάς προς τιμήν τουΟδυσσέα Ελύτη περιλαμβανομένων καιεκείνων που έγιναν στη Μυτιλήνη στοσπίτι - και νυν μουσείο- που μεγάλωσε οΕλύτης.

Μετά τοχαιρετισμό του Διευθυντή Δευτεροβάθμιαςεκπαίδευσης κου Τσούρα Ιωάννη τηνεκδήλωση άνοιξε με σύντομη εισαγωγικήομιλία- ορίζοντας το πλαίσιο- ο φιλόλογοςκος Σαλούστρος Δημήτρης που μαζί με τηνεπίσης φιλόλογο κα Κατσικογιάννη Βάσωοργάνωσαν και την όλη εκδήλωση.

Αγαπητοίφίλοι σημείωσε ο κος Σαλούστρος δενήταν καθόλου απαραίτητο να βρεθούμεστο μάτι του κυκλώνα για να θυμηθούμετους ποιητές. Οι ποιητές είναι το ίδιογόνιμα αναλώσιμοι, πέρα από τις στοχαστικέςτους επισημάνσεις και τις προφητικέςτους κάποτε υπηρεσίες, και μόνο για τηχαρά της ανάγνωσης και μόνο για τηνεικονοπλαστική δύναμη της γλώσσας στηχώρα που εκτείνεται πέραν της όποιαςνοηματικής σηματοδότησης Και πιο κάτω

Μετην έννοια αυτή η ποίηση επιχειρεί ναμας επαναφέρει στην πρωτεϊκότητα, κύριοστοιχείο της οποίας είναι το δέοςαπέναντι στο μυστήριο και το θαύμα κιαυτό χωρίς τις μεταφυσικές διευκολύνσειςτης θρησκείας. Και η τέχνη,(ποίηση) ανμπορώ έτσι να το πω, είναι θρησκεία γιατολμηρούς, ακριβώς γιατί δε διαθέτειέτοιμους θεούς!

Ακολούθησεπροβολή της εργογραφίας του ποιητή (17εν όλω ποιητικές συλλογές) και προβολήενός μέρους του ντοκιμαντέρ της ΙουλίταςΗλιοπούλου με τίτλο «ο κήπος βλέπει».Η εναλλαγή των εικόνων ζωγραφισμένωνκαι φυσικών και ποίησης Ελύτηυπομνηματισμένη από την ποιητική αφήγησητου Δημήτρη Καταλειφού και της ΙουλίταςΗλιοπούλου, δημιούργησε ατμόσφαιραποιητικής μαγείας.

Ύστερα ήρθαντα παιδιά με απαγγελίες, μονωδιακή καιχορωδιακή απόδοση ποίησης και το πρώτομέρος έκλεισε με τη συγκλονιστικήαπαγγελία του ποιήματος «Μονόγραμμα»από την κα Κατσικογιάννη Βάσω.

Το λόγο είχανστη συνέχεια οι δυο καθηγητές που με τημεσολάβηση του ΕΚΕΒΙ ( Εθνικού ΚέντρουΒιβλίου) είχαν έρθει από την Αθήνα.

Και πρώτα οκος Μιχαηλίδης Μάριος υπογράμμισε τηνοικουμενική διάσταση της Ελληνικότηταςστη σημαντική του Ελύτη και απήγγειλε,όπως ξέρουν και απαγγέλουν οιποιητές-ποιητής και ο ίδιος- από τις Έξικαι μια τύψεις για τον ουρανό ένααπόσπασμα από τον Ύπνο των γενναίων.

Η κορύφωσηήρθε με τον κο Νικήτα Παρίση, συγγραφέακαι μελετητή του έργου του Ελύτη, οοποίος σε εκπληκτικά Ελληνικά-εκτόςκειμένου-μίλησε για τον «Αίθριο καιΣτοχαστικό» Ελύτη, καταφεύγοντας στησοφία της απλότητας και την υποβλητικότητατης προσωδιακής προφοράς του λόγου.

Αδρομερώςσκιαγραφώντας την ποιητική διαδρομήτου Ελύτη σημείωσε:

Τηνπρώτη ποίηση του Ελύτη, δηλαδή μέχρικαι το 1959, θα τη χαρακτήριζα ποίηση τωνανοιχτών και των χαρούμενων χρωμάτων,του αίθριου και του γαλάζιου λόγου, τουανοιχτού, του λευκού , του γλαυκού καιτου λάμποντος όρου, που παραπέμπει στηναίθρια και φωτεινή μαγεία του Αιγαίου.

Όμως, αυτή η ποίηση της ευφροσύνης καιτης νεανικής ευφορίας, που δεν ξέρεικαι αγνοεί το γκρίζο και το σκοτεινόκαι τις πληγές των ρυτίδων, έγινε ηαφορμή και η αιτία μιας σχεδόν παγιωμένηςαντίληψης: ότι δηλαδή ο Ελύτης είναι οαίθριος ποιητής, που παίζει γελαστικάκαι πρόσχαρα με την ομορφιά της ζωής,που αγνοεί τη σκοτεινή, την αθέατη πλευράτης Σελήνης και απεικονίζει μόνο τηφωτεινή.

Υπάρχειόμως, και η μετά το 1959 ποίηση του Ελύτηπου:

Αφήνει το λυρισμό του «εγώ» και περνάειστο συλλογικό δράμα, στην περιπέτειατου «εμείς».

Αφήνειτο γεωγραφικό, λυρικό προσδιορισμό τουΕλληνικού χώρου και αντικρίζει πλέοντην Ελληνική γη και ως τοπίο Ιστορικήςπεριπέτειας.

Αφήνειτην αιθρία της ερωτικής αύρας και ηποίηση του πλέον γειώνεται και σκύβεινα δει τα βάσανα των ανθρώπων. Ο ποιητικόςλόγος δραματοποιείται.

Όμως τι τα θεςυπάρχουν πάντα τα παιδιά. Δουλεμένεςφωνές, κάποιες και από τη θεατρικήπαιδεία εξακολούθησαν να απαγγέλουν,καλλιεργημένες φωνές, κάποιες απόπροηγούμενη θητεία από τις σχολικέςεορτές ολοκλήρωσαν ανεβάζονταςκυριολεκτικά τον ποιητικό λόγο στοεπίπεδο του ύμνου και απογειώνοντας τοακροατήριο. …. «της αγάπης αίματα μεπορφύρωσαν»!

Τα παιδιά αυτάέχουν και ονόματα. Ήταν :

Στην παρουσίασητης εργογραφίας: η Ανδριάννα Λούτσα.

Στις απαγγελίες:η Γεωργιάννα Κοντογιάννη, η Όλγα Γιάνο,η Αθηνά Καγιά, η Μαρία Κουτή, η Αθηνά Κοτσώνα, η Βίκυ Ευαγγελίου.

Στη χορωδία: οΒασίλης Ντουρντουρέκας, η Μαρία Ρούσσαρη,ο Γιάννης Μπαμπαλούκας, η ΚατερίναΤσιάτη, η Ανθίππη Πασσά, η ΧρυσάνθηΤόγια, η Ηλέκτρα Δημακοπούλου.

Στην ορχήστρα:

Στα πλήκτρα: οΘάνος Μάρκος

Στο φλάουτο: ηΕυσταθία Κοϊτσάνου,

ηΚατερίνα Τσιάτη

Στην κιθάρα: οΝίκος Πασαλίδης

Στο βιολί: η Όλγα Ευθυμίου.

Αυτά τα παιδιάαραίωσαν τη ομίχλη, για να ξαναβγεί «οήλιος ο πρώτος»,

πρόβαλλανεκπροσωπώντας το Σχολείο τους και εκείνοτους το ανταποδίδει!

Φίλοι Βιβλιοθήκής Λιβαδειάς: Γενική συνέλευση και εκλογές για Δ.Σ στις 22/2/12

2012-02-05T18:49:00.001+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Διοικητικό Συμβούλιο τουΣυλλόγου μας ΦΙΛΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ,στη 1η / 14-1-2012 συνεδρίασή του, αποφάσισετην πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης,σύμφωνα με το άρθρο 10 (παρ. 3,4,7,8) τουκαταστατικού.

Η Συνέλευση θα πραγματοποιηθείστις 22 Φεβρουαρίου 2012, ημέραΤετάρτη και ώρα 6.00

μ.μ., στην αίθουσαεκδηλώσεων της Δημόσιας ΚεντρικήςΒιβλιοθήκης Λιβαδειάς (3ος όρ.), με ταπαρακάτω θέματα ημερήσιας διάταξης :

Εκλογή Προεδρείου Γενικής Συνέλευσης
Διοικητικός & οικονομικός απολογισμός απερχόμενου Διοικητικού Συμβουλίου
Έκθεση Ελεγκτικής Επιτροπής
Τοποθετήσεις μελών Γενικής Συνέλευσης
Έγκριση πεπραγμένων και απαλλαγή απερχόμενου Διοικητικού Συμβουλίου & της Ελεγκτικής Επιτροπής
Εκλογή Εφορευτικής Επιτροπής και διεξαγωγή αρχαιρεσιών ανάδειξης νέου Διοικητικού Συμβουλίου και Ελεγκτικής Επιτροπής.

Ο Σύλλογος ΦΙΛΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣΛΙΒΑΔΕΙΑΣ υποστηρίζει και επιδιώκειτην ανάδειξη του πραγματικού καιπολυδύναμου ρόλου της Βιβλιοθήκης τηςπόλης μας στα πολιτιστικά δρώμενα τηςπεριοχής μας. Για το λόγο αυτό, η παρουσίαόλων σας κρίνεται απαραίτητη, και σαςκαλούμε όλους να παρευρεθείτε και μετην ενεργό συμμετοχή σας στη ΓενικήΣυνέλευση να συμβάλλετε στην ανάδειξητων μελών του νέου Διοικητικού Συμβουλίουτου Συλλόγου μας για τα επόμενα δύοχρόνια.

Για το Δ. Σ. της ΣΦΒ Λιβαδειάς

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Βέρα Πελέκη Πόπη Αδαμάκη

Άδικος κόσμος

2012-02-04T20:42:00.001+02:00

Σκηνοθεσία: Φίλιππος Τσίτος

Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Καφετζόπουλος, Θεοδώρα Τζήμου

Ο Σωτήρης είναι προανακριτής της Αστυνομίας. Μια μέρα αποφασίζει να γίνει δίκαιος. Θα αθωώνει όλους αυτούς που έπεσαν στο έγκλημα επειδή δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Στην προσπάθειά του να σώσει έναν ακόμα αθώο, σκοτώνει από λάθος έναν άνθρωπο. Η Δώρα είναι η μοναδική μάρτυρας στο έγκλημα και ο άνθρωπος του οποίου τη βοήθεια χρειάζεται ο Σωτήρης. Κι ενώ δεν της περισσεύει η συμπόνια, ο Σωτήρης τη νιώθει ως τον μοναδικό του σύμμαχο. Η «άδικη» Δώρα θα σώσει τον «δίκαιο» Σωτήρη; Και ο έρωτας; Τι κάνουμε τώρα με τον έρωτα;

Μια πολύ τρυφερή ταινία του Φίλιππου Τσίτου, ουμανιστική κι επίμονη στα ερωτήματα που θέτει περί ηθικής και δικαιοσύνης - όλα μπερδεμένα στην εξίσωση του προσωπικού με το κοινωνικό. Το τίμημα της ταινίας είναι η μοναξιά του Σωτήρη, ενός προανακριτή με ιδιότυπη κοσμοθεωρία. Μόνος του κρίνει ποιος είναι πραγματικά αθώος και, γνωρίζοντας τις τρύπες του συστήματος, αποδίδει δικαιοσύνη με τον δικό του τρόπο. Κάποια στιγμή την πατάει εις διπλούν. Σκοτώνει και ερωτεύεται. Η Δώρα είναι η μοιραία γυναίκα της ζωής του, αλλά ο Σωτήρης έχει μάθει να κινείται σε ρυθμούς γραφειοκρατίας, που είναι πιο αργοί και από την ίδια τη ζωή. Αισθάνεται με καθυστέρηση, πνίγει τον καημό του στο ποτό, βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα παγκάκι μέχρι ν’ αποκοιμηθεί και να τον βρει το επόμενο πρωινό. Αναλόγως σκηνοθετεί και ο Τσίτος. Συνεχίζει στη φλέβα της Ακαδημίας Πλάτωνος, αξιοποιώντας τις σιωπές και τις εκφράσεις, και καταφέρνει ν’ αποσπάσει ατόφιο πόνο στο κέλυφος μιας σύγχρονης ελληνικής αποξένωσης. Στήνει τα πλάνα σαν να βρίσκεται σε μια σουρεαλιστική δημόσια υπηρεσία, με νεκροζώντανους υπαλλήλους τον Καφετζόπουλο και τον Στέργιογλου, απλούς, λακωνικούς, κωμικούς και τραγικούς μαζί, έξοχους. Η σχέση του Καφετζόπουλου με τη Θεοδώρα Τζήμου μοιάζει με ξέφωτο, ο ρόγχος ενός απελπισμένου και αξιοπρεπούς ανδρός, μια ευγενική, ειλικρινής, τελευταία χειρονομία.
Πηγή

"Πουλάμε τη ζωή χρεώνουμε το θάνατο" Η Αγαθή Δημητρούκα στο "Εμβόλιμον"

2012-02-03T10:24:00.000+02:00

Συναντάμετη συγγραφέα, μεταφράστρια, στιχουργό

ΑγαθήΔημητρούκα

τηΔευτέρα6 Φεβρουαρίου 2012

στοεντευκτήριο του περιοδικού Εμβόλιμον

Τιδώρο κι αυτό! Να ξεφεύγεις, έφηβη, απότον ασφυκτικό κλοιό της ελληνικήςεπαρχίας του '60 και να μπαίνεις κάτω απότις φτερούγες του ΝίκουΓκάτσου,αποκτώντας πρόσβαση στο καλύτερο«πανεπιστήμιο» της εποχής. Η γνωστήμεταφράστρια και στιχουργός ανακαλείτις στιγμές που μοιράστηκε με τον ποιητήτης «Αμοργού» και τους υπέροχους φίλουςτου, με πρώτο τη τάξει τον ΜάνοΧατζιδάκι,μπολιάζοντας την αφήγησή της με δείγματαδουλειάς της, καρπούς της μαθητείας τηςπλάι τους.

[απόκείμενο του Γ. Βιδάλη στην εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ]

ΗΑγαθήΔημητρούκαστα Άσπρα Σπίτια της Παραλίας Διστόμου

μεαφορμή το αυτοβιογραφικό της βιβλίο

Πουλάμετη ζωή χρεώνουμε τον θάνατο

Σαςπεριμένουμε τη Δευτέρα6 Φεβρουαρίου 2012στις 7.30το βράδυ

στοεντευκτήριο του περιοδικού

"Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη"

2012-02-02T10:30:00.000+02:00

9 - 15 Φεβρουαρίου 2012 στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόλοπου

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει σε συνεργασία με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και το τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΕΜΜΕ) του Πανεπιστημίου Αθηνών το αφιέρωμα Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη. Το αφιέρωμα γίνεται επίσης σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), τη Διεύθυνση-Μουσείου Αρχείου της ΕΡΤ, την Ταινιοθήκη του Βελγραδίου (Jugoslovenska Kinoteka) και τις εταιρείες διανομής Feelgood Entertainment, Νεανικό Πλάνο και Village Films. Η εκδήλωση αφιερώνεται στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, καθώς ο εμφύλιος υπήρξε μια από τις κεντρικές συνιστώσες του κινηματογραφικού του έργου. περισσότερα ΕΔΩ στο TVXS

Ο σκηνοθέτης των «από κάτω»

2012-02-01T14:36:00.001+02:00

Γράφουν οι Αιμιλία Καραλή

Κωστής Ζουλιάτης

Αναδημοσίευση από το ΠΡΙΝ

Πόσα αλήθεια απ’ όσα μάθαμε από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο μπορούν να χωρέσουν σε ένα σημείωμα με αφορμή το θάνατό του; Μόνο ίσως η αλήθεια για το τι σήμαινε το έργο του για όλους εκείνους που δεν μπορούν ακόμη να πιστέψουν πώς η «πηγή του ποταμού στέρεψε», πώς το «λιβάδι» έπαψε πια να «δακρύζει».

Στο έργο του μπορεί κανείς να δει –αν θέλει, αν μπορεί, αν είναι έτοιμος και πρόθυμος– μια μεγάλη ποίηση. Δεν αναφέρομαι απλώς στην ιδιαίτερη ποιητική των εικόνων του, στον ελλειπτικό και επιγραμματικό λόγο του, στη μουσικότητα των σκηνών του. Αναφέρομαι κυρίως στο ότι στις ταινίες του αποτυπώνεται το πώς «ποιείται» η ιστορία και το πώς οι άνθρωποι «ποιούν» την ιστορία.

Ο Θόδωρος έζησε, όπως έλεγε και ο ίδιος, στους μεγάλους θυμούς της ιστορίας. Η κατοχή, ο πόλεμος, ο εμφύλιος, οι δικτατορίες, η προσφυγιά (κυρίως η εσωτερική προσφυγιά), οι μεταναστεύσεις, τα επαναστατικά οράματα και οι ματαιώσεις τους, η αλαζονεία της εξουσίας και ο έρωτας αποτελούν το υλικό που μεταπλάθει στις ιστορίες που κάθε φορά αφηγείται. Όλα τα προηγούμενα όμως αξιοποιούνται μέσα από τις ζωές των απλών ανθρώπων, αυτών που βιώνουν τις ιστορικές ανατροπές, είτε προκαλώντας τες είτε βιώνοντας τις συνέπειές της.

Στο έργο του πρωταγωνιστούν «καταστάσεις» ανθρώπων: ούτε «τύποι», ούτε «χαρακτήρες». Το βίωμα, το ιστορικό βίωμα που διαμορφώνεται μέσα από την καθημερινή ζωή μεταπλάθεται σε εικόνα, συντίθεται σε μουσική, συμπυκνώνεται σε λόγο. Ο Αγγελόπουλος είναι ο σκηνοθέτης των «από κάτω». Και ο τρόπος που διαρθρώνει τα πλάνα του μνημειώνει τη ζωή τους σε εικόνες - σύμβολα της ανθρώπινης ιστορίας.

Γι’ αυτό και η καθημερινότητα αποτελούσε πάντοτε το υλικό του έργου του. Είχε τη δυνατότητα να ζει και να παρατηρεί τη ζωή, των άλλων και τη δική του, μέσα σε αυτήν και ταυτοχρόνως σε απόσταση από αυτήν. Η διαδρομή με το λεωφορείο, η παρακολούθηση της επικαιρότητας, οι συζητήσεις με τους γύρω του, η μελέτη των εφημερίδων αποτελούσαν αφορμές για να τροφοδοτηθεί ο καλλιτεχνικός του στοχασμός και να μεταπλαστεί σε πλάνο της ταινίας του.

Θυμάμαι τη διήγησή του για το υλικό στο οποίο στηρίχτηκε η περίφημη σκηνή του γάμου στην ταινία του Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991). Δύο ήταν οι πρωτογενείς του εμπειρίες. Η μια ήταν μια είδηση από τη Γαύδο στις αρχές του ’70. Είχε πεθάνει στο νησί κάποιος, αλλά δεν υπήρχε παπάς για να ψάλει τη νεκρώσιμη ακολουθία. Οι καιρικές συνθήκες ήταν δύσκολες και δεν μπορούσε να πάει ο ιερέας από την Κρήτη απέναντι για να λειτουργήσει. Έτσι έστησαν το φέρετρο στο λιμάνι της Γαύδου και ο παπάς από την Κρήτη απέναντι έψαλε την ακολουθία «στέλνοντάς» τη στην προκυμαία του νησιού όπου βρισκόταν ο νεκρός. Η δεύτερη ήταν μια είδηση του 1990. Μετά το άνοιγμα των συνόρων Αζερμπαϊτζάν - Ιράν, άνθρωποι από τα παραμεθόρια χωριά έψαχναν να βρουν συγγενείς τους από τους οποίους είχαν χωριστεί βίαια όταν επισημοποιήθηκαν τα σύνορα μεταξύ των χωρών. Επειδή τα χρόνια είχαν περάσει, οι κάτοικοι είχαν κρεμάσει στο στήθος τους φωτογραφίες των συγγενών τους από την παιδική τους ηλικία για μπορέσουν να αναγνωριστούν μέσα από αυτές.

Αυτός ο παραλογισμός των τεχνητών φραγμών μεταξύ των ανθρώπων, των συνόρων που «τρελαίνουν» συναντήθηκε με μια είδηση που πέρασε στα ψιλά των ελληνικών εφημερίδων 20 χρόνια πριν. Ο Αγγελόπουλος αναδεικνύει το βάθος αυτών των καταστάσεων δημιουργώντας τη σκηνή στο Μετέωρο βήμα με τη νύφη από τη μια μεριά του ποταμού –φυσικού και πολιτικού συνόρου– και το γαμπρό από την άλλη. Χωρίς λόγια, μόνο τη σιωπή και το ποτάμι να ενώνει τα δυο στέφανα που έριξε ο παπάς μετά την τελετή. Για άλλη μια φορά η σιωπή και η εικόνα στον Αγγελόπουλο συνιστούν την πιο ηχηρή παραγωγή λόγου και ταυτοχρόνως την πιο έντονη πηγή συναισθημάτων.

Μα για να μεταπλαστεί το άμεσο βίωμα σε γενικευμένη εμπειρία χρειάζονταν και άλλες προϋποθέσεις. Ο Αγγελόπουλος δεν είχε μόνο ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό όραμα αλλά ταυτοχρόνως και ένα κοινωνικό - πολιτικό όραμα. Η μυθοπλασία του δεν αναδείκνυε μόνο τη στιγμή ή το γεγονός· ενέτασσε τα προηγούμενα σε μια πολιτική, δηλαδή ανθρώπινη ιστορική προοπτική. Δεν ήταν περιστασιακός θεατής ή σχολιαστής της ιστορίας, αλλά αναδείκνυε τις βαθύτερες δομές της και τους ορίζοντές της. Ποτέ οι ταινίες του δεν είχαν κάποιο συμβατικό τέλος αλλά υποδήλωναν πάντοτε μια αρχή. Γι’ αυτό και προκαλούσαν πάντοτε συζητήσεις, αμφιθυμικά συναισθήματα. Οι θεατές του έργου του άλλοτε γίνονταν «συνένοχοί» του και άλλοτε πολέμιοί του. Ποτέ όμως δεν έμεναν αδιάφοροι. Πάντοτε μας έδινε λόγο και επιλογές. Και τα προηγούμενα σχετίζονται πάντοτε με το νόημα που δίνει κάποιος και ειδικότερα ένας επαναστάτης στη ζωή του. Όπως εξάλλου έλεγε πάντοτε, η επανάσταση ήταν στοιχείο του έργου του.

Αυτή η διαδικασία διακρινόταν από μια βαθιά ποιητικότητα. Ο Αγγελόπουλος δεν ήταν μόνο ποιητής των εικόνων. Ήταν ποιητής με τη συμβατική χρήση του όρου. Οι αρχετυπικοί μύθοι των τραγωδιών –όχι μόνο των αρχαίων, αλλά και εκείνων που επαναλαμβάνονται ως τις μέρες μας– η δημοτική ποίηση, οι έλληνες και ξένοι ποιητές αποτέλεσαν το υπόβαθρο της δικής του ποιητικής ικανότητας. Εξάλλου αυτά τα εντοπίζουμε άμεσα και έμμεσα στα έργα του. Γνώστης της ποίησης όσο λίγοι, σφράγισε το λόγο των προσώπων του με την επιγραμματικότητα και το βάθος εκείνο που δεν διακρίνει μόνο τους ποιητές, αλλά και –κυρίως– το λαϊκό γλωσσικό αίσθημα, το οποίο τους κυριεύει και γι’ αυτό το κυριεύουν. Υπάρχουν φορές που ακούγοντάς τον νομίζεις ότι αφουγκράζεσαι τον παλμό της γλώσσας να δονείται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να καταλήγει σε έκρηξη. Απελευθερώνει όλα τα συστατικά που τη συγκροτούν: Tη μνήμη, την ευαισθησία, την αγωνία, τον αγώνα, την αρμονία, τη σκληρότητα, τη μελαγχολία, το όνειρο. Αρκεί μόνο να αναλογιστούμε τους τίτλους των ταινιών του για να το συνειδητοποιήσουμε.

Κάθε έργο του Αγγελόπουλου ήταν μια πλήρης πολιτιστική επίθεση εναντίον όλων εκείνων που εξευτελίζουν τον άνθρωπο. Ήταν πάντοτε μια πρόσκληση να αναστήσουμε ένα καινούριο συλλογικό όνειρο, να βρούμε τις λέξεις - κλειδιά που θα ξαναδώσουν το λόγο στην ιστορία και θα σταματήσουν την επέλαση της αγοράς και των απολογητών της. Το εγχείρημά του ήταν δύσκολο. Όμως όπως όλοι όσοι αγαπάνε τη ζωή, έτσι και ο Θόδωρος τρόμαζε από τις ευκολίες.

Αφομοιώνοντας τη μεγάλη κινηματογραφική παράδοση, διαμόρφωσε έναν από τους πιο ιδιαίτερους κινηματογραφικούς τρόπους. Στις ταινίες του γυρνούσαμε και συνεχώς θα γυρνάμε για να πλουτίζουμε το δικό μας τρόπο για να δούμε τον κόσμο, να τον κατανοήσουμε για να μπορέσουμε να τον αλλάξουμε. Προτού γυρίσει ένα πλάνο, προτού γράψει μια γραμμή, πάντοτε αναρωτιόταν για το νόημά τους: Tο τι καινούριο θα πρόσθετε σε ό,τι είχε ήδη κάνει, ποιους νέους δρόμους θα άνοιγε στην τέχνη του, πώς θα συναντηθεί με τους θεατές του.

Τώρα πια που ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε, μένει να ξαναπερπατήσουμε τους δρόμους του, να ξαναμπούμε μέσα στα μεγάλα του πλάνα, τα τόσο ονειρικά αλλά και τόσο πραγματικά, να ξανασκεφτούμε τα όσα μας άφησε. Ας προσπαθήσουμε να βρούμε το τοπίο πίσω από την ομίχλη, ας επιμείνουμε για το ταξίδι στα Κύθηρα, ας βγάλουμε τη σκόνη από το χρόνο. Η άλλη θάλασσα μας περιμένει, το λιβάδι πρέπει να ξαναρχίσει να δακρύζει, το βήμα πρέπει να σταματήσει να είναι μετέωρο, το βλέμμα πρέπει να αγκαλιάσει περισσότερα και καλύτερα από όσα αντίκρισε εκείνο του Οδυσσέα.

Οι ιστορίες που μας αφηγήθηκε ο Αγγελόπουλος αποτελούν μέρος της δικής μας ιστορίας, της ανθρώπινης ιστορίας. Την έζησε, τη βίωσε, μας την παρέδωσε. Αξιοποίησε το παρελθόν, το ενσωμάτωσε στο παρόν για να το προβάλει στο μέλλον. Το τέλος του δεν είναι παρά μια καινούρια αρχή. Ας προσπαθήσουμε να φτάσουμε κι εμείς το «τρίτο φτερό», την ουτοπία, δηλαδή να φτάσουμε εκεί που δεν μπορούμε.

Α.Κ

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Λαμπρίδη από τα γυρίσματα της Άλλης Θάλασσας

Tαξίδι στην άλλη θάλασσα

Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός, μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει (Γιάννης Ρίτσος)

Ακόμα δεν το έχω χωρέσει. Η λέξη «θάνατος» δίπλα στο όνομα του Θόδωρου Αγγελόπουλου δυσκολεύεται απελπιστικά να ταιριάξει. Διαβάζω συνέχεια τα πρωτοσέλιδα –την οριστική πληροφορία, την καταγραφή μιας τραγωδίας στην εδώ θάλασσα, την πραγματική– για να το πιστέψω. Δεν μπορώ να συγχρονιστώ, βρίσκομαι ακόμα στην άλλη θάλασσα, την πιο πραγματική – την πιο οικεία, την πιο φιλόξενη. Για την ακρίβεια, την πλέον φιλόξενη. Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που νιώθω βασανιστικά ξεκάθαρα ότι έφυγε ένας κοντινός άνθρωπος.

Κοντινοί είναι οι άνθρωποι που τους έχεις μεγάλη ανάγκη, που δημιουργείς δεσμούς μαζί τους, που χρειάζεσαι το άγγιγμά τους, που ανοίγουν πόρτες για να μπει ορμητικά το φως, που προχωράνε στην ομίχλη και φτιάχνουν μέσα της ξέφωτα για να βρίσκουν απάγκιο οι φόβοι και τα βλέμματα, οι δικοί σου φόβοι και τα δικά σου βλέμματα. Κοντινοί είναι οι άνθρωποι που σου δημιουργούν ανάγκες, που σε παίρνουν από το χέρι να προχωρήσετε μαζί στην ομίχλη, απλόχεροι στα ξέφωτα και τσιγκούνηδες στην παραίτηση, που σε αγγίζουν χωρίς να το ζητάς, χωρίς να το χρειάζεσαι, που σε μεγαλώνουν, δεν σε μικραίνουν, που ανοίγουν το ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι.

Ναι, είχαμε ανάγκη την Άλλη Θάλασσα. Όσο ανάγκη έχουμε και το Θίασο. Είχαμε ανάγκη κάθε θάλασσα του Θόδωρου, κάθε πέρασμα στην άλλη όχθη απόψε, κάθε ανάσα των εικόνων του, κάθε άγγιγμα στην Ιστορία που μας ορίζει. Η άλλη θάλασσα της ποίησής του έγινε το κανάλι για να ταξιδεύουμε στην ουτοπία, τον πιο πραγματικό τόπο που πατήσαμε στη μικρή ζωή μας.

Γι’αυτό, το βιαστικό ταξίδι του Θόδωρου για την άλλη θάλασσα του εδώ κόσμου, πριν ολοκληρώσει το ταξίδι στην άλλη θάλασσα της ουτοπίας, μεγαλώνει τη μελαγχολία, ορίζει τη θλίψη. Και η μελαγχολία του τέλους του αιώνα, που με αγωνία ομολογούσε στο Μετέωρο βήμα του πελαργού, βάρυνε κι άλλο, από τη μελαγχολία των μεγάλων αποχαιρετισμών.

Καινούριους τόπους δεν θα βρούμε, δεν θα βρούμε άλλες θάλασσες, μας γνέφει ο αλεξανδρινός ποιητής. Οι πόλεις θα μας ακολουθούν, στους δρόμους θα γυρνάμε τους ίδιους. Κι εμείς, στους δρόμους και στις πόλεις θα γυρεύουμε πάντα τις άλλες θάλασσες, εκεί μάθαμε αδέξια και λαθραία να γυρεύουμε τις θάλασσες, στις πόλεις αυτές θα ζούμε ως πρόσφυγες –εμείς οι θαλασσινοί– στους δρόμους αυτούς θα σκοτώνονται οι ποιητές μας, στις πόλεις αυτές θα συνωστίζονται όνειρα και ματαιώσεις, εικόνες και αγγίγματα, προκλήσεις και περάσματα, όρια και ξεπεράσματα. Στους δρόμους αυτούς θα τριγυρνά χωρίς σκοπό μια άχρηστη Eλλάδα που σπέρνει θάνατο, πάνω σε μηχανάκια ή τρίκυκλα, σε ώρα υπηρεσίας ή καθ’ υπέρβαση καθήκοντος, άθελά της ή με δόλο, θα σπέρνει θάνατο, στους νέους, στους ποιητές, στους αγωνιστές, στην πλέον πολύτιμη Eλλάδα, σε ό,τι αναπνέει και δεν μυρίζει θάνατο. Ο κινηματογράφος, ό,τι δεν αγαπάει το θάνατο, έγνεφε ένας άλλος ποιητής.

Τώρα όμως οι δρόμοι σκοτεινιάζουν κι άλλο, η πόλη κλείνεται στο σπίτι της, κλείνεται στα σπίτια μας, ο καθένας έχει την πόλη του, καθένας και μια αναβολή, το ταξίδι στην άλλη θάλασσα απομακρύνεται, η ουτοπία ματώνει από τις ματαιώσεις μας, οι ποιητές σωπαίνουν, οι ειδικοί φρουροί δεν φρουρούν τους ποιητές μας, φρουρούν τη σιωπή τους, φρουρούν τους σκοτεινούς καιρούς. Η καθημερινή χυδαιότητα έγινε συνήθειά μας, οι ευαισθησίες μας δεν χωράνε στις αγορές του κόσμου, συνηθίσαμε την όψη του τέρατος, συνηθίσαμε την πόλη και τους δρόμους, η πραγματικότητα έγινε αγοραία κι αυτή, δεν την αναγνωρίζουμε, δεν έχει θάλασσα. Τώρα πια δεν έχει και καπετάνιο.

Στο Βλέμμα του Οδυσσέα, ο Έρλαντ Γιόζεφσον της ταρκοφσκικής Θυσίας, αφηγείται μία στροφή του Ράινερ Μαρία Ρίλκε: Τη ζωή μου ζω σε κύκλους που όλο αυξαίνουν, που πάνω από τα πράγματα όλο αυξαίνουν, τον τελευταίο μπορεί να μην τον κλείσω, μα θα το προσπαθήσω. Κι ένας άλλος συντοπίτης του ποιητής, του χαμογελάει, από μια περασμένη εποχή, τον ακουμπάει συντροφικά στην πλάτη και μπορεί να του υποσχεθεί πως όλη η παρηγοριά του κόσμου βρίσκεται σε μια ερώτηση. Στους σκοτεινούς καιρούς θα τραγουδάμε ακόμα;

Ναι Θόδωρε, ναι Μπέρτολτ, ναι σημαίες της θλίψης μας, θα τραγουδάμε ακόμα. Για τους σκοτεινούς καιρούς θα τραγουδάμε, όπως μας το ζητήσατε. Η άλλη θάλασσα είναι αυτή η θάλασσα, αυτή που τώρα σε αποχαιρετά και σου υπόσχεται πως όλη η παρηγοριά του κόσμου είναι το ταξίδι σ’ αυτήν εδώ τη θάλασσα, το ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει, το ταξίδι σε έναν κόσμο που δεν άλλαξε όσο κι αν το ονειρευτήκαμε, την περιπέτεια ανάμεσα σ’ένα κάλεσμα κι ένα άλλο, ανάμεσα σ’ ένα αγκάλιασμα κι ένα άλλο, το ταξίδι που μας έμαθες και που τώρα πια χωρίς καπετάνιο, μόνοι –ακόμα πιο μόνοι– θα κάνουμε. Μα θα το προσπαθήσουμε.

Κ.Ζ

"Μικρές Ιστορίες"

2012-02-01T13:14:00.002+02:00

Ο Σύλλογος Φωτογραφίας & Καλλιτεχνικής Έκφρασης Θήβας, «Ελείτροχος», και τα Βιβλιοπωλεία Ν.&Σ. Μπατσιούλας σάς προσκαλούν στα εγκαίνια της Έκθεσης Φωτογραφίας με τίτλο: "Μικρές Ιστορίες", που θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου και ώρα 19.30, στο χώρο του βιβλιοπωλείου στη Θήβα, Πελοπίδου 5.

Συμμετέχουν οι:

Λακιώτης Γρηγόρης

Μπεκρής Δημήτρης

Παπαγρηγορίου Γκίκας

Σερταρίδη Βικτώρια

Τσαπρούνη Γιώτα

Διάρκεια Έκθεσης: Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου - Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012

Ώρες: Ωράριο καταστημάτων

Είσοδος: Ελεύθερη

Μετά τιμής,

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ		Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Αναστασίου Ειρήνη		Μαρία Φουστανελλά

«Αισθητές Παραλληλίες»

2012-02-01T13:01:00.002+02:00

Η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς διοργανώνει έκθεση φωτογραφίας των μελών της, Σπύρου Πολυτάρχου και Κώστα Κοτσώνα, με θέμα:
                                        «Αισθητές Παραλληλίες».
Η έκθεση θα αναρτηθεί στην αίθουσα της Φωτογραφικής Λέσχης Λιβαδειάς Μπουφίδου 32-34, από τις 28 Ιανουαρίου έως τις 11 Φεβρουαρίου 2012 .
Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν το Σάββατο 28/01/2012 και ώρα 20.00
Ώρες λειτουργίας έκθεσης καθημερινά: 18.30 - 21.00
Είσοδος ελεύθερη
διοργάνωση :
Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς
www.fotolesxilivadias.gr
E-mail: fotolesxilivadias@gmail.com
Χορηγός επικοινωνίας: fmag - photography fan/magazine
http://www.fmag.gr - E-mall: lnfo@fmag.gr
Για το Δ. Σ.   της Φ. Λ. Λιβαδειάς
       Ο   Π Ρ Ο Ε Δ Ρ Ο Σ                             Η   Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Ε Α Σ
        Ιωάννης Βελούδιος                                   Δήμητρα Βήττα

Λουκέτο και στο Απλό Θέατρο

2012-01-30T22:40:00.003+02:00

Με μια λιτή ανακοίνωση, μία ακόμη θεατρική εστία της Αθήνας δηλώνει αναγκασμένη να «περάσει στην ιστορία». Και όχι οποιοδήποτε θέατρο, αλλά ένας καλλιτεχνικός οργανισμός που ο ίδιος έγραψε ιστορία στα πολιτιστικά πράγματα του τόπου μας.

Έτσι, χθες το μεσημέρι, η είδηση έφτασε σαν κεραυνός εν αιθρία: Ο σκηνοθέτης Αντώνης Αντύπας, ιδρυτής και «ψυχή» του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Φάσμα, με ανακοίνωσή του, ενημέρωσε τους δημοσιογράφους, το θεατρόφιλο κοινό, τους πιστούς φίλους του Απλού Θεάτρου, ότι «ύστερα από 22 χρόνια συνεχούς κι επιτυχημένης πορείας του, αναγκάζεται να αναστείλει τη λειτουργία του για οικονομικούς λόγους».

Αιτία; Ο Αντ. Αντύπας δεν μασάει τα λόγια του: Στην απόφασή του αυτή, λέει, τον οδήγησαν «η αδιαφορία του υπουργείου Πολιτισμού, η απαξιωτική στάση του απέναντι στα επιχορηγούμενα θέατρα και ο εμπαιγμός του σε σχέση με τις παραγωγές του θεάτρου».

Τέλος, αφού ευχαριστήσει εκ μέρους του Απλού Θεάτρου «το κοινό που τόσα χρόνια στήριξε με την εμπιστοσύνη του και την παρουσία του τις παραστάσεις του», ανακοινώνει ότι μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων του έργου του Λεωνίδα Προυσαλίδη Βαγόνι στα νερά, από Δευτέρα το Απλό αναστέλλει τη λειτουργία του.

Υπενθυμίζεται ότι η αναστολή λειτουργίας του Απλού Θεάτρου έρχεται σε συνέχεια μιας σειράς παρόμοιων αποφάσεων ιστορικών μορφών του σύγχρονου θεάτρου μας, όπως του Αμφιθέατρου του Σπύρου Ευαγγελάτου ή της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη, του Νικηφόρου Παπανδρέου, που όλες είχαν τον ίδιο αίτιο: το υπουργείο Πολιτισμού και την (ανύπαρκτη) πολιτική του για το θέατρο.

Σ.Κ. Πηγή

Στο Καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα, ο Κωνσταντίνος Καβάφης σχεδιάζει την οριστική μορφή του

2012-01-30T13:08:00.002+02:00

Δραματοποιημένο Μυθιστόρημα της Πόλυς Χατζημανωλάκη
Σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου

Στο Cabaret Voltaire ανεβαίνει η μουσικοθεατρική παράσταση ΄΄Στο Καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα, ο Κωνσταντίνος Καβάφης σχεδιάζει την οριστική μορφή του΄΄, από τις 22 Ιανουαρίου.
Ένας Πορτογάλος ναυτικός ο Φερνάντο, εγκατέλειψε το πλοίο του και άνοιξε ένα καπνοπωλείο στην Αραβική συνοικία της Αλεξάνδρειας. Από εκεί παρατηρεί τη ζωή αυτής της πόλης με τα χιλιάδες μυστικά. Εκεί τον επισκέπτεται ο Στρατής, ένας δημοσιογράφος που ερευνά τη ζωή του Κωνσταντίνου Καβάφη. Ο Δημήτριος, ένας νέος 27 ετών, στο δωμάτιό του, στον ίδιο τόπο, αλλά πίσω στο χρόνο αναπολεί τις τελευταίες μέρες του ποιητή και ένα μυστικό μήνυμα που του έστειλε από την επιθανάτιο κλίνη.
Αναδύονται πολλαπλές όψεις του Καβάφη, πολλαπλές όψεις της Αλεξάνδρειας αλλά και αποκαλύπτεται ότι ο ναυτικός ίσως να είναι ο Φερνάντο Πεσσόα, ο σπουδαίος Πορτογάλος ποιητής που έζησε την ίδια περίπου εποχή και που διαιρούσε την ύπαρξή του στους πολλούς ετερώνυμους – πλευρές του εαυτού του - για να δημιουργήσει και να υπάρξει. Την παράσταση συνοδεύουν, απαγγελίες ποιημάτων του Κ. Π. Καβάφη και του Φερνάντο Πεσσόα.

Συντελεστές της παράστασης

Κείμενο: Πόλυ Χατζημανωλάκη
Σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου
Παραγωγή: Ομάδα «Θεώρηση»
Παίζουν: Ανδρέας Ζάκας, Δημήτρης Σαμαρτζής, Δημήτρης Μαγγίνας, Σωτηρία Κολόζου
Μουσική – Πιάνο: Σωτηρία Κολόζου

Cabaret Voltaire Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο, Τηλ: +302105227046

"Έγυγε ο ποιητής των εικόνων"

2012-01-25T02:30:00.000+02:00

To σκηνικό της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, στη Δραπετσώνα χθές το πρωί...
"Πέρα από τη θάλασσα" ή "Η Άλλη Θάλασσα"

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Έλληνας σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος, μετά από πολύωρη μάχη που έδωσαν οι γιατροί να τον κρατήσουν στη ζωή. Τον Θ. Αγγελόπουλο παρέσυρε μοτοσικλέτα στην περιφερειακή οδό Δραπετσώνας, μετά το πρώτο τούνελ, στο ρεύμα προς Κερατσίνι. Ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα ταινίας και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα παρασύρθηκε από τη μοτοσικλέτα.

«Ξεχάστε με στη θάλασσα»

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα») από "Το Βήμα'

Βιογραφικά

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.

Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ' όλο τον κόσμο. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
1968 "Εκπομπή" μικρού μήκους
1970 "Αναπαράσταση"
Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres (1971),
Βραβείο Georges Sadoul (1971)
1972 "Μέρες του '36 "
Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973
1975 "Ο Θίασος"
Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,
Βραβείο Interfilm Βερολίνο "Forum" 1975,
Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British Film Institute 1976,
Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία 1970-80, Ένωση Κριτικών
Ιταλίας,
Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, FIPRESCI,
Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες, Ιαπωνία,
Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976
1977 " Οι κυνηγοί"
Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978
1980 "Μεγαλέξανδρος"
Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980
1981 "Ένα χωριό, ένας χωριάτης" ντοκιμαντέρ
1983 "Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη" τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ
1984 "Ταξίδι στα Κύθηρα"
1986 "Ο μελισσοκόμος"
1988 "Toπίο στην ομίχλη"
1991 "Το μετέωρο βήμα του πελαργού"
Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος - Απρίλιος 2002,
Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003
1995 " Το βλέμμα του Οδυσσέα"
Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995
FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995,
Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995
1998 " Μια αιωνιότητα και μια μέρα"
Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, 1998
2004 "Το λιβάδι που δακρύζει"
2008 "Η σκόνη του χρόνου"

Κρατικό βραβείο στον Γ.Θεοχάρη για το βιβλίο «Δίστομο 10 Ιουνίου 1944 – Το Ολοκαύτωμα» σε έκδοση της "Σύγχρονης Έκφρασης"

2012-01-23T13:02:00.000+02:00

Το βιβλίο «Δίστομο 10Ιουνίου 1944 – Το Ολοκαύτωμα» του Γ. Θεοχάρη και σε έκδοση του βιβλιοπωλείου "Σύγχρονη Έκφραση" πήρε το Κρατικό Βραβείο2011 στην κατηγορία Χρονικό – Μαρτυρία.

Δίστομο 10 Ιουνίου 1944 – ΤοΟλοκαύτωμα».

Ένα βιβλίο που στέκεται με απέραντο σεβασμό απέναντι στο μαρτυρικόΔίστομο και την Ιστορία περισσότερα ΕΔΩ

Τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας για το 2011, σύμφωνα με την απόφαση της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων του υπουργείου Πολιτισμού είναι τα εξής:

ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Ντίνο Χριστιανόπουλο, για το σύνολο του έργου του.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ
Απονέμεται ομόφωνα στον Θωμά Κοροβίνη, για το έργο του με τίτλο «Ο γύρος του θανάτου», εκδόσεις Άγρα.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ- ΝΟΥΒΕΛΑΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Χρήστο Οικονόμου, για το έργο του με τίτλο «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
Απονέμεται ομόφωνα στον Γιώργο Μαρκόπουλο, για το έργο του με τίτλο «Κρυφός κυνηγός», εκδόσεις Κέδρος.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟΥ-ΚΡΙΤΙΚΗΣ
Απονέμεται ομόφωνα, εξ ημισείας στη Γεωργία Γκότση για το έργο της με τίτλο «Η διεθνοποίησις της φαντασίας-Σχέσεις της ελληνικής με τις ξένες λογοτεχνίες τον 19ο αιώνα», εκδόσεις Gutenberg και στη Βενετία Αποστολίδου για το έργο της με τίτλο «Τραύμα και μνήμη:Η πεζογραφία των πολιτικών προσφύγων», εκδόσεις Πόλις.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ-ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ-ΧΡΟΝΙΚΟΥ-ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
Το βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Γιώργο Χ. Θεοχάρη, για το έργο του με τίτλο «Δίστομο: 10 Ιουνίου 1944-Το ολοκαύτωμα», εκδόσεις Σύγχρονη Έκφραση.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στον Mιχάλη Γεννάρη για το έργο του με τίτλο «Πρίγκιπες και δολοφόνοι», εκδόσεις Ίνδικτος και στον Θοδωρή Ρακόπουλο για το έργο του με τίτλο «Φαγιούμ», εκδόσεις Μανδραγόρας.

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΟΑΓΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
Δεν απονέμεται.
Υπενθυμίζεται ότι η Επιτροπή απαρτίζεται από τους: Νίκο Δαββέτα, συγγραφέα και κριτικό Λογοτεχνίας (πρόεδρος), Λίζυ Τσιριμώκου, καθηγήτρια Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκη (αντιπρόεδρος), Χρίστο Αστερίου, συγγραφέα, Δημήτρη Καργιώτη, επίκουρο καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Τίνα Μανδηλαρά, κριτικό Λογοτεχνίας, Δημήτρη Μίγγα, συγγραφέα, Ανδρέα Μήτσου, συγγραφέα και Λίνα Πανταλέων, κριτικό Λογοτεχνίας.

Σεμινάριο για την Εννοιολογική φωτογραφία

2012-01-20T09:40:00.001+02:00

Η Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς φιλοξενεί το Χρήστο Λαμπριανίδη το Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012 και ώρα 7.00 μ.μ.Χώρος: Αίθουσα Φωτογραφικής Λέσχης Λιβαδειάς - Μπουφίδου 32 - 34 Ώρα:7.00 μ.μ.
Είσοδος Ελεύθερη
O Χρήστος Λαμπριανίδης παρουσιάζει τη δική του προσέγγιση στην Εννοιολογική φωτογραφία.

Από τον Φειδία στον Καραβάτσιο και από τον Κόπολα στο Photoshop.

Μια διαδρομή που ξεκινά από τη γλυπτική της αρχαιότητας περνά στη ζωγραφική και τον κινηματογράφο και καταλήγει στα πιο σύγχρονα εργαλεία επεξεργασίας φωτογραφίας.
Βιογραφικό:
Ο Χρήστος Λαμπριανίδης ζει μόνιμα στην Κοζάνη. Το επάγγελμά του είναι καθηγητής Πληροφορικής.Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2006.
Δίδαξε Photoshop στο Φωτογραφικό Εργαστήρι του Δήμου Κοζάνης, στη Φωτογραφική Λέσχη Κοζάνης καθώς και στη Φωτογραφική Ομάδα του Τ.Ε.Ι. Δυτικής Μακεδονίας.
Συμμετείχε σε 7 ομαδικές εκθέσεις καθώς και σε ένα λεύκωμα με δύο άλλους φωτογράφους. Δουλειές του έχουν επιλεγεί και παρουσιαστεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο της Ελλάδας και του εξωτερικού (Fuctart, Point of Simplicity Digital Photos κ.α.). Συνεντεύξεις και δουλειά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και ένθετα. (Ελευθεροτυπία, Βήμαγκαζίνο, Ποντίκι, Καθημερινή κ.α) όπως επίσης και σε τηλεοπτικά μέσα (ΣΚΑΙ - Γυρίσματα)Φωτογραφίες του έχουν διακριθεί και βραβευτεί σε διαγωνισμούς τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Επίσης έχουν γίνει εξώφυλλα σε audio CD στην Ελλάδα, στις Η.Π.Α και Μεγάλη Βρετανία καθώς και σε βιβλία της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Είναι βραβευμένος με το μετάλλιο της PSA (Photographic Society of America)
Ιστοσελίδα
www.christos-lamprianidis.grΟργάνωση :
Φωτογραφική Λέσχη Λιβαδειάς,www.fotolesxilivadias.gr
E-mail: fotolesxilivadias@gmail.com
Χορηγός επικοινωνίας: fmag - photography fan/magazine
http://www.fmag.gr/ - E-mall: info@fmag.gr

Για το Δ. Σ. της Φ. Λ. Λιβαδειάς
Ο Π Ρ Ο Ε Δ Ρ Ο Σ Η Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Ε Α Σ
Ιωάννης Βελούδιος Δήμητρα Βήττα