Σεμινάρια "Αναζήτηση Εργασίας με Αρωγό τη Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς"

Οι πασχαλιές στη ζωγραφική

The Time of the Lilacs
A(n) Anderson Sophie paintingsThe Time of the Lilacs by Anderson Sophie  

 

  Lilacs in a Window (Vase de Lilas a la Fenetre) Mary Cassatt (American, Pittsburgh, Pennsylvania 1844–1926 Le Mesnil-Théribus, Oise)

                                                                                            Claude Monet - Lilacs, Grey Weather (ca. 1872 - 73)

 

 Painting "Lilacs"by Artist NORA KASTEN

Σαν σήμερα... Joan Miro

Σαν σήμερα 20 Απριλίου 1893 γεννήθηκε ο ζωγράφος 

     Joan Miro                           

      

   

Ο Zουάν Μιρό (στα καταλανικά αποδίδεται Ζουάν ή Τζουάν Μιρό, ενώ η ισπανική εκδοχή Χουάν Μιρό είναι λανθασμένη προφορά του ονόματος) (Joan Miró i Ferrá, 20 Απριλίου 1893 – 25 Δεκεμβρίου 1983) ήταν Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε το 1893 στην Βαρκελώνη και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία Galí μέχρι το 1915. Το 1920 μετακόμισε στο Παρίσι όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού και αργότερα με τους υπερρεαλιστές, κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν, αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως "είναι ο περισσότερο σουρρεαλιστής από όλους". Το 1921 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του θεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση στη Νέα Υόρκη. Το 1926 ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και σε συνεργασία με τον Μαξ Ερνστ σχεδίασε τα κοστούμια και τα σκηνικά για τα Ρώσικα Μπαλέτα Σεργκέι Ντιαγκίλεφ. Το 1955 εγκατέλειψε προσωρινά τη ζωγραφική και αφοσιώθηκε περισσότερο στις γραφικές τέχνες και τα κεραμικά. Το 1975 δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Ζουάν Μιρό στο Κέντρο Σπουδών Σύγχρονης Τέχνης στη Βαρκελώνη. Ο ίδιος ο Μιρό δώρισε στο ίδρυμα περίπου 5000 σχέδια του. Πέθανε το 1983 στην πόλη της Μαγιόρκα, σε ηλικία 90 ετών. από Βικιπαίδεια

Ο Κατζουράκης δεν είναι φίλος μου, θα ήθελα όμως να είναι.

Αναδημοσίευση από την Φυλή των Φίλων

 της Ελένης Κυπραίου 

(από την εκπομπή της 19ης Απριλίου στην Φυλή των Φίλων στους 105,5 fm στο Κόκκινο)

‘’Η ζωγραφική είναι υλική. Είναι ύλη που περιέχει ποίηση. Είναι η πρώτη χειρονομία του ανθρώπου που, μαζί με την ομιλία, προσπαθεί να καταλάβει τον εξωτερικό κόσμο και να ορίσει τον εαυτό του. Δεν ξέρουμε τι σκεφτόταν ο προϊστορικός άνθρωπος όταν κοίταζε τον ουρανό, τα ζώα γύρω του, τους άλλους ανθρώπους, τα βουνά και τη θάλασσα,

 Βλέπουμε όμως στη ζωγραφική των σπηλαίων πόσο συγγενή αισθήματα είχε με τα δικά μας.  

Η ζωγραφική είναι εκτός όλων των άλλων και η πρώτη συμβιβαστική κίνηση του ανθρώπου προς την εκλογίκευση του μεταφυσικού. Όχι μόνο σαν εξορκισμός, αλλά σαν εσωτερική οργάνωση με κανόνες, κανόνες σαν αυτούς που γέννησαν  τη γραφή και την ομιλία. ‘’

Αυτό εiναι ένα απόσπασμα απ το βιβλίο του Κυριάκου Κατζουράκη τάξη στο χάος που πλαισιώνει την  έκθεση του Κατζουράκη στο Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς. Ξεκινάει την Τρίτη 23 Απριλίου, αναδρομική Τέχνης ζωής και ιστορίας, 50 χρόνων. 

Περιλαμβάνει επίτοιχα έργα – σε τρεις ενότητες-θεατρικές μακέτες, 2 ταινίες μεγάλου μήκους –τρεις ταινίες μικρού μήκους.  Θα διαρκέσει 3 μήνες θα ξαναμιλήσουμε  για αυτό.  Εγώ θέλω να πω τα δικά μου-

Κάποτε, η ζωγραφική  απ τις πρωτόγονες κοινωνίες, εκεί που η κυριαρχία της ήταν αυτοδύναμη σαν μοναδικό μέσο έκφρασης- μετακόμισε  στην υπηρεσία του κοινωνικού ανθρώπου, του κατακτητικού και ταυτόχρονα αλληλέγγυου.

Στα χίλια τετραγωνικά της έκθεσης του Κυριάκου Κατζουράκη  που επισκέφτηκα χτες και  παρακολούθησα το στήσιμο, ξεδιπλώθηκε μπροστά μου, η ζωούλα μου, η τόση δα/ η μικρή και ταπεινή και σπουδαία,/ πολλά απ όσα έχω σκεφτεί και έχω κάνει, γιατί κι εγώ  συμμετείχα σε πολλά και  είχα παρακολουθήσει άλλα τόσα- και τα πίστευα  όλα αυτά. Προσωπικές και αισθητικές επιλογές.          Και τα ξέχασα.

Κι  ήρθε τώρα  ο Κυριάκος Κατζουράκης  να μου θυμίσει την προσωπική μου πινακοθήκη.

 Παίρνω λοιπόν το θάρρος να σας πω ‘’Πηγαίνετε   να δείτε μια έκθεση που είναι ο καθρέφτης  πολλών από μας, με έρωτες, υποτιμήσεις, υποκλίσεις, αποφάσεις, εντάξεις,  μια έκθεση που μας δείχνει ότι υπήρξαμε και εμείς μέρος ενός πολιτισμού  με ιστορία και σημαντικά γεγονότα.                                           

Ότι έχουμε υπόσταση και αισθήματα.

Δείτε ένα καλλιτέχνη που μας θυμίζει ότι είμαστε πολιτικά όντα, σκεπτόμενα, με δράση και νόηση,  κυρίως με κρίση/ που ασχολήθηκε εικαστικά με τους μετανάστες, σε μια εποχή που θριαμβολογούσαμε για το άνοιγμα των συνόρων και που η μετανάστευση δεν είχε γίνει ούτε σημαία ούτε ξορκισμός.          

Κι αν ψάξετε στην ιστορία της ελληνικής τέχνης, αν αφαιρέσουμε τους πολεμικούς ανταποκριτές, ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί με βία, φόβο, κοινωνικά θέματα. Αυτά πλέον έχουν ενσωματωθεί στα γκράφιτι. 

Οι έλληνες ζωγράφοι αποτυπώνουν προσωπικά δράματα συνήθως- απαραίτητα κι αυτά.

Η έκθεση του Κυριάκου Κατζουράκη μου έδωσε την εντύπωση  ότι κι αν δεν έχουμε ειδικές γνώσεις –αναγνωρίζουμε υψηλές στιγμές καλλιτεχνίας και ιστορίας τέχνης. Κάπου ανάμεσα στα σπουδαστικά έργα, την περίοδο ποπ αρτ και το τέμπλο διαγράφεται  μια εικαστική διαδρομή από ένα καλλιτέχνη που τιμά τον άνθρωπο, που στο βιογραφικό του ανάμεσα στα χίλια μύρια που έχει κάνει, αναφέρει τις δυο γυναίκες του και τη γέννηση του γιου του σαν σταθμούς στη ζωή του. Και τους φίλους του. 

Τιμώντας τους... μας τιμά.

 Αυτή η έκθεση θα μπορούσε να είναι ο  καθρέφτης 50 χρόνων ζωής της οικογένειας του ζωγράφου, της δικής σας οικογένειας,  των δικών μας –των γύρω μας – Μας αφορά. 

Δείτε μια έκθεση που εμείς οι άνθρωποι, οι Έλληνες αξίζουμε , μια έκθεση συγκινητική, με την βαθιά έννοια  του βλέπω, κοιτάζω, κινούμαι και παρακινώ και παρακινούμαι μαζί με άλλους. Που μας θυμίζει ότι είμαστε κοινωνικά όντα και πολίτες. Ότι είμαστε σοβαροί άνθρωποι.

Κι αν νομίζετε ότι το παράκανα, διευκρινίζω ότι ο Κατζουράκης δεν είναι φίλος μου, θα ήθελα όμως να είναι.

 Βιογραφικά

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΤΖΟΥΡΑΚΗΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) και στην Αγγλία ( St. Martins School of Art)
1967-68 έπαιξε στην ταινία του Δ. Θέου "Κιέριων"
1969 ιδρυτικό μέλος της ομάδας "5 νέοι Έλληνες Ρεαλιστές".
Έζησε στην Αγγλία τα χρόνια 1972 - 1985.

Προβολή ταινίας "ΤΟ ΜΙΣΟΣ", του Μathieu Kassovitz από Αντιφασιστική-Αντιρατσιστική Κίνηση Λιβαδειάς:

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Σιδέρη “Μιλώ για την κρίση με το παιδί” στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ την Κυριακή 21/4/2013 και ώρα 8.15 μμ

Το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

το Κέντρο Λογοθεραπείας, Ειδικής Αγωγής και Αυτισμού ΕΠΙ-ΛΕΚΤΟΝ 

και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 

σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του νέου βιβλίου 

του Νίκου Σιδέρη

ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Εμπιστευτική επιστολή σε μεγάλους που σκέφτονται

την Κυριακή, 21 Απριλίου 2013, στις 8:15 μ.μ.,

στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

(Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 47, πρώην Πεσ. Μαχητών, Λιβαδειά).

Ο ψυχαναλυτής και συγγραφέας Νίκος Σιδέρης

εξηγεί πότε και πώς θα μιλήσει ο μεγάλος στο παιδί για την κρί

 Ποιοι είναι οι ψυχολογικοί μηχανισμοί της κρίσης;
                      

Γιατί οι άνθρωποι μοιάζουν μουδιασμένοι ή «τρελαμένοι»;
                         

Τι σημαίνει απόγνωση; Τι φόβος;
                      

Πώς ζουν την κρίση οι μεγάλοι;
                         

Πώς τη ζουν τα παιδιά;
                         

Πώς μπορούν να μιλήσουν οι μεγάλοι στα παιδιά;                    

 Περισσότερα με κλικ στον σύνδεσμο  Βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ 

Προβολή τανίας "Ο αληθινός φασισμός"

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

ΠΟΛΙΤΩΝ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

ΜΙΧΑΗΛ ΡΟΜ

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ντοκιμαντέρ, Ρωσία, 1965, 130’

Η ΤΑΙΝΙΑ

Η πιο «δημοφιλής» αντιπολεμική ταινία όλων των εποχών, αποτελεί μια καυστική καταδίκη του φασισμού όχι μέσα από μια «ψυχρή», κοινωνιολογική προσέγγιση αλλά μέσα από την ανάδειξη παρείσφρησης της φασιστικής νοοτροπίας στην καθημερινότητα του μικροαστού, μέσα από τον εύκολο συναισθηματισμό. Το ντοκιμαντέρ, με υλικό από πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και ταινίες της Λένι Ρίφερνσταλ, δεν μένει ωστόσο σε μια ξερή παράθεση ιστορικών ντοκουμέντων. Αντίθετα, μέσα από μια ψυχολογική περισσότερο ερμηνεία, αγγίζει ουσιαστικά το ζήτημα του φασισμού που βίωσαν πρόσφατα οι άνθρωποι, οι οποίοι, φαίνεται, δεν ήταν άμοιροι ευθυνών σε αυτή τη μαζική παραπλάνηση στην οποία οδηγήθηκαν.

Ο Αληθινός Φασισμός

Βασίλης Ραφαηλίδης, «Δημοκρατική Αλλαγή», 1966