Η ζωή χωρίς το Τρίτο

Όταν “χάνεται” κάποιος δικός μας δεν το συνειδητοποιούμε αμέσως. Περνάνε ημέρες και κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε πως η απουσία του δεν είναι προσωρινή, πως έχει φύγει για πάντα. Κάπως έτσι νοιώθω και με το Τρίτο, με ένα μεγάλο κομμάτι του soundtrack της ημέρας μου μέχρι πρόσφατα. Τώρα η καθημερινότητα μου δεν είναι ίδια, ούτε εγώ άλλωστε. Η φτώχεια δεν αρκέστηκε σε ότι υλικό είχαμε γύρω μας, έπεσε σαν σκιά και στον πολιτισμό, τον ελάχιστο που διαθέταμε.
Μας κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί: τι νόημα μπορεί να έχει η λειτουργία ενός σταθμού με ακροαματικότητα κάτω από το 0,5%;  Ένας σταθμός που τον ακούει ένας στους διακόσιους ακροατές ραδιοφώνου. Και μπορεί να έχει και δίκιο.
Τι νόημα μπορεί να έχει ένας σταθμός που σε κρατά ξάγρυπνο για να ακούσεις τον Tennstedt να διευθύνει με τον μαγικό του τρόπο την 1^η  συμφωνία του Μάλερ; Ή τον πληγωμένο γίγαντα Klemperer να οδηγεί ζωντανά την Philharmonia Orchestra στην 9^η του Μπετόβεν. Τις Τέσσερις Εποχές του Vivaldi, ένα έργο από το οποίο δύσκολα κάποιος θα περίμενε εκπλήξεις, να το ακούει από τους Il Giradino Armonico για να διαπιστώσει πως ίσως ποτέ δεν είχε ακούσει πραγματικά αυτό το έργο. Όλα αυτά βέβαια τα περιμένει κάποιος από ένα σταθμό που “παίζει” κλασσική.
Αυτό το οποίο ίσως δεν περιμένει κανείς είναι να ακούσει στον ίδιο σταθμό Tom Waits, Ketil Bjornstad (ολόκληρο το The Light), John Zorn, Nick Cave, τον Atom Heart να αποδομεί το Angie, την Noa στο Eye In The Sky των Alan Parson’s Project………. Θα μπορούσα να συνεχίσω με δεκάδες τέτοια μικρά και μεγάλα διαμάντια.