Εγώ ο Γκύντερ Γκρας, έγραψα εκείνο το ποίημα της ντροπής

Ο Γερμανός συγγραφέας Γκίντερ Γκρας δημοσίευσε στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung ένα ποίημα συμπαράστασης στην Ελλάδα με τίτλο , "Η Ντροπή της Ευρώπης" ένα ποίημα που προκάλεσε μεγάλο θόρυβο. Μετά την δημοσίευση του ποιήματος, μια άλλη γερμανική εφημερίδα, η FAZ, δημοσίευσε ένα άρθρο από το οποίο πολλοί συμπέραναν ότι το ποίημα δεν είχε γραφτεί από τον Γκρας αλλά ήταν φάρσα, παρωδία, γραμμένη από ένα σατιρικό περιοδικό.Την πατρότητα βέβαια του ποιήματος του επιβεβαίωσε ο Γκύντερ Γκρας διαβάζοντας το ποίημα σε  ζωντανή σύνδεση στη γερμανική κρατική ραδιοφωνία.http://www.ndr.de/ndrkultur/grass197.html

Ο Γκύντερ Γκρας είναι ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς συγγραφείς ο οποίος βραβεύτηκε το 1999 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Εκτός από τα μυθιστορήματα με τα οποία έγινε γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο,έγραψε θεατρικά έργα και ασχολήθηκε με την ποίηση. Συγχρόνως είχε έντονη ανάμειξη στην πολιτική ζωή της Γερμανίας.περισσότερα


Europas Schande
Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Είσαι πολύ κοντά στο χάος,
γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά

 Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.
 
Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.
 
Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.
 
Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.


Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα
που οι συνταγματάρχες υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.


Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.


Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί - σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.


Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.


Πιες, επιτέλους, πιες κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.


Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.


Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.


(απόδοση στα ελληνικά Γιάννης Ευθυμιάδης - Σοφία Γεωργαλλίδη) http://www.efthymiades.blogspot.com/2012/05/gunter-grass-suddeutsche-zeitung-25-5.html

 

 Εγώ ο Γκύντερ Γκρας, έγραψα εκείνο το ποίημα της  ντροπής
της Πόλυς Χατζημανωλάκη

  Εγώ ο Γκύντερ Γκρας, είμαι από την ελεύθερη πόλη του Ντάνσιχ

Η μάνα μου στη Γερμανία με κουβάλησε

Και της Πολωνίας τα τραύματα θα είναι μέσα μου ως το θάνατό μου

Το ροζάριο, η μετάληψη, το φτωχικό γεύμα της πατάτας

Αχ τα χωράφια της πατάτας...

Εκεί δεν μεγάλωνε  ο μικρός μου Όσκαρ

Προσκολημένος στο ταμπούρλο του

Κάτω από τα φουστάνια εκείνης της γυναίκας

Ναι εγώ είμαι η ηθική συνείδηση της χώρας μου

Να μην ξεχάσει

Να μην κλείσει τους λογαριασμούς της με την ιστορία

Ναι εγώ είμαι ο Γκύντερ Γκρας που έγραψε εκείνο το ποίημα 

Για τη Ντροπή της Ευρώπης

Τη ντροπή της χώρας μου

Εκείνο το ποίημα - απάτη

Hoax…και όποιος αντέξει

Που πίκρανε σαν το «απελθέτω» του Σωκράτη

Εγώ είμαι ο Γκύντερ Γκρας

Που όπως εκείνο το χωριό στην Ισπανία

Τότε που ανέκριναν έναν έναν ποιος τόκανε

Και ποιος σκότωσε το διοικητή που έστειλε ο βασιλιάς

Ενας ένας και όλοι έλεγαν εγώ το έκανα

Η Φουέντε Οβεχούνα το έκανε

Κανείς δηλαδή

Έτσι και τώρα σας λέω

Μην ψάχνετε να βρείτε τον φταίχτη

Μην ψάχνετε ποιος έκανε την απάτη

Εγώ το έγραψα αυτό το "κακό" ποίημα

Ο μικρός Όσκαρ

Βγήκα κάτω από τα φουστάνια της γιαγιάς μου

Χτυπώντας δυνατά το ταμπούρλο μου

Και σας το λέω…

© Πόλυ Χατζημανωλάκη, Μάιος 2012

Mε αφορμή την είδηση ότι το ποίημα του Γκύντερ Γκρας 

"Η ντροπή της Ευρώπης" ήταν απάτη
http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=19221%3Aapati-to-poiima-toy-gkras-gia-tin-ellada-&catid=58%3Aart&Itemid=100

Πηγή: http://waxtablets.blogspot.com/

Σαν σήμερα... Σαλβαντόρ Νταλι

Σαν σήμερα 11 Μαϊου 1904 γεννήθηκε ο Σαλβαντόρ Νταλί, ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς ζωγράφους. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του
υπερρεαλισμού στο οποίο ανήκε για ένα διάστημα. Αποτελεί έναν από τους περισσότερο γνωστούς ζωγράφους του 20ου αιώνα και μια πλύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης

Βιογραφία

Σαν σήμερα... Κωνσταντίνος Παρθένης

 

Σαν σήμερα 10 Μαΐου 1878 γεννήθηκε ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Παρθένης που με το έργο του έφερε σημαντική αλλαγή στα εικαστικά δρώμενα της Ελλάδας στις αρχές του 20ού αι.Σπούδασε ζωγραφική και μουσική στη Βιέννη! Η μουσική παιδεία τον ώθησε συχνά να απεικονίζει μουσικά όργανα!!!

Βιογραφία

Σαν σήμερα ... Γιάννης Ρίτσος

                   Σαν σήμερα 1 Μαίου 1909 γεννήθηκε ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος

Ο ποιητής που έταξε την έμπνευσή του στην Αριστερά και συνδέθηκε όσο λίγοι με τους εργατικούς αγώνες, την εθνική αντίσταση και τον αγώνα κατά της δικτατορίας, γεννήθηκε την ημέρα της εργατικής πρωτομαγιάς.

                                

                       Παγκόσμια ημέρα ποίησης με τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου
 

 Αφιέρωμα στον ποητή από το Τροφώνιο Ωδείο και τη Σύγχρονη Έκφραση  

περισσότερα  ΕΔΩ  

http://www.ritsosgiannis.blogspot.com/

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ 

 Γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την Πρωτομαγιά του 1909. Η οικογένειά του, μεγαλοκτηματίες της περιοχής, καταστράφηκε οικονομικά λίγα χρόνια αργότερα και, το χειρότερο, βυθίστηκε στο πένθος. Το 1921 πεθαίνει φυματικός ο μεγάλος γιος, δόκιμος αξιωματικός του ναυτικού, καθώς και η μητέρα, το λατρεμένο πρόσωπο του ποιητή, από την ίδια αρρώστια. Το «νεκρό σπίτι» έμελλε να σφραγίσει τη ζωή και το έργο του. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύονται στη Διάπλαση των παίδων το 1924, με το ψευδώνυμο «Ιδανικό όραμα». Το 1925 εγκαθίσταται στην Αθήνα, όπου εργάζεται για λίγο ως δακτυλογράφος και αντιγραφέας συμβολαίων. Το επόμενο έτος προσβάλλεται κι αυτός από φυματίωση. Η ζωή του για πολλά χρόνια θα μοιράζεται ανάμεσα σε φθισιατρεία και σε διάφορες δουλειές με εξευτελιστικούς όρους (ηθοποιός, χορευτής, διορθωτής και επιμελητής κειμένων). Στο σανατόριο «Σωτηρία» όπου νοσηλεύεται (1927-30) μυείται στον μαρξισμό από μέλη του ΚΚΕ. Το «ιδανικό όραμα» ανακαλύπτει το κοινωνικό όραμα. 1934-36: Χρησιμοποιώντας τον παραδοσιακό στίχο, στις συλλογές Τρακτέρ (1934), Πυραμίδες (1935), εκφράζει τους νέους προσανατολισμούς του, επιχειρώντας μια ρήξη που αποδεικνύεται, όμως, αρκετά επώδυνη. Τον Μάιο του 1936 η αιματηρή καταστολή της διαδήλωσης των απεργών καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη τού εμπνέει τον Επιτάφιο, αυτό το μοιρολόι της μάνας μπροστά στο σώμα του σκοτωμένου γιου της, που μετατρέπεται σε κοινωνική διαμαρτυρία.

Banksy, new graffiti

 H Mona Lisa με το μπαζούκας εμφανίστηκε στο Soho το 2001. Έπειτα από δύο μέρες το έργο “εξαφανίστηκε”..

                                                                   

                                                                   Της Βασιλίκας Σαριλάκη

                                                                                             art noise

Ναί, αυτό που προσπαθεί ο Banksy είναι να ξεκλειδώσει συνειδήσεις. Να προκαλέσει μια αιφνίδια επίγνωση στις κοιμισμένες αισθήσεις και στα αποχαυνωμένα ένστικτα που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Μια έγερση από τις συνήθειες και τα “ζωικά” μας ήθη..Μια επιστροφή στην ξεχασμένη τρυφερότητα κι ανθρωπιά..Μια αδέκαστη κριτική στον καταναλωτισμό, την αστυνομοκρατία, την απάθεια, τις αυταπάτες μας..Τα λαμπρά σε ιδιοφυείς συλλήψεις αυτά έργα, μας χαρίζονται γενναιόδωρα στους δρόμους από έναν καλλιτέχνη που παρόλη την διεθνή του “αναγνωρισιμότητα” παραμένει άγνωστος συνειδητά.. Κι αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους του κόσμου.. Σίγουρα τον πιο πολιτικό καλλιτέχνη σήμερα.  ΕΔΩ η συνέχεια

"Ενα τραγούδι για τον Ορφέα" του Ν.Σιδέρη στο "Εμβόλιμον"

Μάρω Δούκα

Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό (Βook Press)

Η κυρία Μάρω Δούκα, με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο "Γιατί εμένα η ψυχή μου" (εκδ. Πατάκη) μας μίλησε για τα διηγήματά της, τις επανεκδόσεις των βιβλίων της αλλά και τους συγγραφείς που αγαπά.

Το τελευταίο σας βιβλίο είναι συλλογή διηγημάτων. Ποιος είναι ο κοινός τόπος όπου συναντιούνται όλες αυτές οι ιστορίες;

Μέσα από τη δική μου, εννοείται, οπτική, κοινός τόπος στα περισσότερα από τα δεκαεπτά πεζογραφήματα του Γιατί εμένα η ψυχή μου θα μπορούσε να είναι η διαδρομή προς το «σήμερα» και την κρίση που ερχόταν… Καθώς τα ταξινομούσα για τη συγκεκριμένη έκδοση, ένιωθα ότι, αν μη τι άλλο, απηχούν με τον τρόπο τους, και όπως εγώ κάθε φορά προσλάμβανα, το κλίμα και το πνεύμα της εικοσαετίας (1989-2009) κατά την οποία γράφτηκαν.

Τα περισσότερα διηγήματα της συλλογής γράφτηκαν στο παρελθόν «κατά παραγγελία», είτε για λογοτεχνικά περιοδικά είτε για συλλογικούς τόμους. Πόσο δελεαστικό είναι να σας θέτουν το θέμα και να σας ζητάνε μια ιστορία;

Πιθανόν αν δεν μου είχαν «παραγγελθεί» να μην τα έγραφα ποτέ, εκ των υστέρων όμως αισθάνομαι ότι έτσι ή αλλιώς υπήρχαν μέσα μου. Και μ’ αυτό θέλω να πω ότι τη συγκεκριμένη «παραγγελία» κάθε φορά την «προσάρμοζα» σε μια δική μου ανάγκη, σαν να ήμουν έτοιμη εκείνη ακριβώς τη στιγμή να γράψω αυτήν ακριβώς την ιστορία. Παράδειγμα Η μνήμη του νερού. Τι μου είχε ζητηθεί Νοέμβριο του 2001; Μια ιστορία για τη θεματική ενότητα «Μοναχικά ανδρόγυνα». Κι εγώ κάθισα κι έγραψα έναν εσωτερικό μονόλογο για την πτώση των δίδυμων πύργων στις 11 Σεπτεμβρίου. Ήταν ο δικός μου τρόπος να «διαχειριστώ» μέσα μου την απελπισία εκείνου του παγιδευμένου άντρα καθώς, κρεμασμένος σχεδόν έξω από το παράθυρο του ουρανοξύστη, ανέμιζε ένα άσπρο μαντιλάκι καλώντας σε βοήθεια… Ή το άλλο πεζογράφημα Ταξιδεύοντας με μια φωτογραφία, που μου είχε ζητηθεί για τη θεματική ενότητα «Φωτογραφία» από το περιοδικό «η λέξη». Θα μπορούσα να επιλέξω μια όποια να ’ναι φωτογραφία, αλλά εγώ επέλεξα τη φωτογραφία του κομαντάντε Μάρκος, επειδή τότε, άνοιξη του 2002, ήθελα εξάπαντος να γράψω για τους Ζαπατίστας στο Μεξικό… Αξίζει να διευκρινίσω επίσης ότι τα δυο πρώτα διηγήματα του βιβλίου Το βλέμμα του παιδιού και Χαμηλή πτήση, γραμμένα το 2009, αν και δεν μου είχαν ζητηθεί, γράφοντάς τα από δική μου ανάγκη, τα έγραψα σαν να μου είχαν ζητηθεί…

Έχετε κάποιο διήγημα που να το αγαπάτε ιδιαίτερα; Και αν ναι, γιατί και ποιο είναι αυτό; 

Ο παραληρηματικός μονόλογος Η μνήμη του νερού θα μπορούσε να είναι ένα από αυτά, κυρίως για το πώς, εντελώς αυτόματα, εν μέσω χάους, έπιασα την άκρη του νήματος για μιαν αφήγηση (και αφήγηση πρωτίστως σημαίνει: επιβάλλω τάξη στο χάος) της Νέας Υόρκης… Όπως θα μπορούσε επίσης να είναι ο θεατρικός μονόλογος Σας αρέσει ο Μπραμς; προσπαθώντας να «διεισδύσω», μέσω της γλώσσας κυρίως, στη μικρή ιστορία μιας νεαρής Ουκρανής που έπεσε θύμα του τράφικινγκ στη δεκαετία του ’90 από δικούς μας επιτήδειους… Αλλά το τρυφερά αγαπημένο μου είναι το χριστουγεννιάτικο και με τον τρόπο του Παπαδιαμάντη Ρολογάκι χειρός, ένα διήγημα που έγραψα για την «Καθημερινή» το 2007 με τη σκέψη μου σε μια Ρωσίδα οικονομική μετανάστρια αλλά και στη μητέρα μου, την «εσωτερική» μετανάστρια της δεκαετίας του ’50 (μόλις πριν από λίγους μήνες την είχα χάσει), κι έμεινα έκτοτε με την αίσθηση ότι χάρη σ’ αυτό το κειμενάκι μπόρεσα να τοποθετήσω για πάντα μέσα μου τις οφειλές μου σ’ αυτήν…

Αρκετά από τα διηγήματα της συλλογής έχουν ως αφορμή γεγονότα της επικαιρότητας. Μιλήστε μου για το πώς διαλέγετε, κάθε φορά, το υλικό σας από τις εφημερίδες.

Δεν διαλέγω εγώ το υλικό μου, αυτό με διαλέγει… Θέλω να πω, δεν υπάρχει κάποια ειδική διαδικασία ή μέθοδος. Απαραίτητη προϋπόθεση πάντως θα πρέπει να είναι η συνάντηση της δικής μου ανάγκης με το εξωτερικό ερέθισμα ή και το αντίστροφο: Η εγγενής δυναμική του εξωτερικού ερεθίσματος να είναι σε θέση να ανακινήσει μέσα μου την ανάγκη να ασχοληθώ μαζί του.